Het starten met een opleiding tot coach betekent ook dat je jezelf onder de loep gaat nemen. Wat zijn mijn competenties, wat wil ik ontwikkelen? Deze vragen stellen met als gevolg dat je ook naar jezelf en je geschiedenis gaat (moet) kijken.
De eerste bijeenkomst hebben we een prachtige oefening biografisch werken gedaan, waarin je kijkt naar je leven en de strategieën die je hebt ontwikkeld om met gebeurtenissen te dealen. In de nabespreking met drie medecursisten kwamen we erachter dat de verhalen verschilden, maar de grote lijnen op elkaar leken. Aan de start zit alles erin, dan laat je zien wat je kern is. In de loop van je leven ontwikkel je aanpassingen aan de situatie, waarna je vervolgens een groot deel van je leven mee bezig bent om terug te gaan naar je kern.
De oefening leerde mij dat ik veel situaties in mijn leven inmiddels een plek heb gegeven en zelfs een andere betekenis. Dat is heel waardevol, het maakt dat ik met begrip mijn ervaringen en keuzes kan vertellen, waar ik eerder nog wel eens emotioneel werd.
Leuk die inzichten, maar dat maakt nog niet dat vanaf nu alles vanzelf gaat. Ben de afgelopen dagen weer eens stevig met mijzelf geconfronteerd. In het reine zijn met jezelf betekent echt niet automatisch dat je makkelijk bent voor een ander. Een relatie met een ander vraagt afstemming en dat gaat niet vanzelf. En dat betekent soms een stevige clash en stof tot nadenken. En in dit geval voor mij het beheersen van mijn impulsen en het even loslaten van wat jij wilt en belangrijk vindt. Iets waar ik als 4-jarige ook al enorme moeite mee had: want ik moest en ik zou en wel nu nu nu nu nu......
In mijn jongste zoon heb ik in die zin ook een mooie spiegel. Deze karaktertrek zie ik nu in jongensvorm langskomen. Ik probeer hem geduld te leren en denk dan stiekem bij mezelf dat het net zo goed aan mij gericht is
