fietsvakantie 2011

Na een heerlijke vakantie in de Loire, de Dordogne en Barcelona was het weer tijd voor ons jaarlijkse avontuur: de fietsvakantie. Inmiddels zijn wij enkele ervaringen rijker en weten wij beter wat ons te wachten staat en wat we nodig hebben.

Emile wilde deze keer een tocht langs bekenden, dus wij hebben overnachtingen geregeld in de Steeg bij mijn ouders en in Holten bij Patrick en Miriam. De contouren waren helder en verder waren de eisen dat we niet te weinig kilometers per dag wilden fietsen en een beetje leuke routes. Tot mijn verbazing had ik in een ochtend de route rond.

Maandag zijn wij afgezet in Zwolle en zijn wij gestart: stralend weer en daadwerkelijk een mooie route.

Het is heel bijzonder om met zijn tweeën op pad te zijn. Er is een boel te bepraten, hoewel zeker een uur per dag inmiddels moet worden besteed aan stoere jongenspraat! Wij vinden wel een goede modus van samen en alleen. Soms is het gewoon even tijd om niet te praten en even stil achter elkaar te fietsen. Ik vind het geweldig dat dat kan!


We hebben onderweg ook veel aanspraak. Het is natuurlijk toch bijzonder dat zo'n 10-jarige een weekje wil fietsen. We horen veel verhalen over jongens van dezelfde leeftijd die dat zeker niet zullen doen. En veel complimenten natuurlijk, die hij minzaam in ontvangst neemt.

Het is elke avond spannend waar we slapen en wat we zullen eten. Een B&B was een nieuw avontuur voor Emile, en de kampeerhut had deze keer meer luxe dan het vorige jaar.

Bijpraten bij opa en oma was ook erg leuk, en lekker spelletjes spelen met opa was een lekkere onderbreking van de routine met zijn tweeën

En vrijdag was het ook weer genoeg. We kwamen voldaan thuis en doen het zeker nog een keer!

once in a lifetime....

Afgelopen dagen een training gehad met het dagelijks bestuur van een OR die ik inmiddels al heel lang train. Het waren zeer bijzondere dagen, waarbij leren en persoonlijke gesprekken heel dicht bij elkaar lagen. Wat ik met deze klant deel vind ik heel uniek en waardevol. De mogelijkheid om te groeien in mijn vak als trainer en coach, professioneel uitgedaagd worden om alles uit de kast te trekken en nieuwe dingen te ontwikkelen, en een hartelijke band opbouwen met een aantal van de leden.

Het heeft een lange voorgeschiedenis en begon al 10 jaar geleden, toen ik voor het eerst meeging naar Zeeland. Vervolgens deed ik een OR, kwam de COR erbij, nam ik de rol van contactpersoon over en zonder het te merken zat ik er opeens middenin.

Vervolgens kwam er een intensieve klus rond de kerst in 2007. Weken waarin ik meer in Oud-Londen zat dan thuis. Overdag werden discussies op het scherpst van de snede gevoerd, 's avonds dronken we oude port met oude kaas aan de bar. Dat schept een band, zeker toen na twee maanden weer overnieuw kon worden begonnen omdat de bakens werden verzet.

Met de verandering in de organisatie kwam de mogelijkheid voor een verandering in de medezeggenschap ook dichterbij. En ik werd gevraagd om de projectgroep die dit ging voorbereiden te begeleiden. In combinatie met het vervolg dat het heeft gekregen de klus van mijn carrière tot nu toe. Alles lag open, alles was mogelijk en het was een prachtige zoektocht, gevold door een spannend politiek spel om het nieuwe gedachtengoed omarmt te krijgen. Soms voelde het als liggen in een spagaat door mijn verandering van werkgever, maar het is een ervaring geworden om in te lijsten.

Het werd een beetje mijn kindje, en als geestelijk moeder ben ik inmiddels ook al twee jaar betrokken bij het tot bloei komen van het nieuwe gedachtengoed. In een team met collega's geven wij het beste van MEDE om ze telkens weer een stap verder te helpen.

En nu dus weer even een bezinning met het DB. Een boot werkt goed en rustgevend, maar er is ook gewerkt aan een volgende stap in de ontwikkeling van het team. Met zo'n kleine groep, en met de binding die ik heb, voelt het als koorddansen tussen persoonlijke betrokkenheid en professionele ruimte. Het is vertrouwd, maar inzuigen in de groep ligt steeds op de loer en dan verlies ik scherpte. Maar in de juiste balans is de scherpte en feedback er, en het vraagt docering. Soms even groot, en dan weer klein.

Voor mij deze twee dagen ook weer veel mogelijkheden voor reflectie ten behoeve van mijn opleiding tot coach. En dat maakt het voor mij ook zo waardevol, en zo blijft de ontwikkeling hand in hand gaan.

Philippustraining

Een inspirerende ochtend in Bathmen, met mijn mede-studenten werkend aan de nonverbale communicatie. En onze leermeesters deze ochtend waren twee prachtige paarden en Hadé Overdulve. De paarden werkten als een spiegel op je gedrag en het was mooi om te zien hoe we allemaal op onze eigen wijze hebben geworsteld en verder zijn gekomen.

We vergeten de ervaring niet snel, zo'n mooie ochtend in april, midden in de natuur.

afmaken

Afgelopen maandag had ik mijn laatste avond druktechnieken. En geheel tegen mijn gewone doen in, ben ik niet een avondje "nog even lekker bezig geweest", maar heb ik dingen afgemaakt. Het leverde nog een verrassend werk op terwijl de prinr vorige week nog niet veel beloofde. Het was een goede ervaring, passend in mijn zoektocht naar reflectie.

Ken uzelve

Het starten met een opleiding tot coach betekent ook dat je jezelf onder de loep gaat nemen. Wat zijn mijn competenties, wat wil ik ontwikkelen? Deze vragen stellen met als gevolg dat je ook naar jezelf en je geschiedenis gaat (moet) kijken.

De eerste bijeenkomst hebben we een prachtige oefening biografisch werken gedaan, waarin je kijkt naar je leven en de strategieën die je hebt ontwikkeld om met gebeurtenissen te dealen. In de nabespreking met drie medecursisten kwamen we erachter dat de verhalen verschilden, maar de grote lijnen op elkaar leken. Aan de start zit alles erin, dan laat je zien wat je kern is. In de loop van je leven ontwikkel je aanpassingen aan de situatie, waarna je vervolgens een groot deel van je leven mee bezig bent om terug te gaan naar je kern.

De oefening leerde mij dat ik veel situaties in mijn leven inmiddels een plek heb gegeven en zelfs een andere betekenis. Dat is heel waardevol, het maakt dat ik met begrip mijn ervaringen en keuzes kan vertellen, waar ik eerder nog wel eens emotioneel werd.

Leuk die inzichten, maar dat maakt nog niet dat vanaf nu alles vanzelf gaat. Ben de afgelopen dagen weer eens stevig met mijzelf geconfronteerd. In het reine zijn met jezelf betekent echt niet automatisch dat je makkelijk bent voor een ander. Een relatie met een ander vraagt afstemming en dat gaat niet vanzelf. En dat betekent soms een stevige clash en stof tot nadenken. En in dit geval voor mij het beheersen van mijn impulsen en het even loslaten van wat jij wilt en belangrijk vindt. Iets waar ik als 4-jarige ook al enorme moeite mee had: want ik moest en ik zou en wel nu nu nu nu nu......

In mijn jongste zoon heb ik in die zin ook een mooie spiegel. Deze karaktertrek zie ik nu in jongensvorm langskomen. Ik probeer hem geduld te leren en denk dan stiekem bij mezelf dat het net zo goed aan mij gericht is

hut bouwen

Emile en zijn klusmaatje Huub in de voorjaarsvakantie! Natuurlijk weer een project. Inmiddels heeft de hut een verdieping!

Opleiding tot coach

Ik ben begonnen! Vorige week zijn we met zijn 12-en gestart met de opleiding tot coach. Altijd even wennen om aan de andere kant van de tafel te zitten in een leerproces, en me weer onder te dompelen in een nieuwe groep.

De wens was er al lang, een jaar of drie. Maar toen ik het eindelijk voor elkaar had bij mijn vorige werkgever dat ik een opleiding mocht volgen, wilde ik niet meer blijven. En dat kwam niet alleen door de lange doorlooptijd tot een accoord. Bij MEDE kon ik natuurlijk niet gelijk hiermee beginnen, een nieuwe baan kost genoeg tijd en energie naast de rest van mijn leven. Maar de afspraak stond en die hebben we eind vorig jaar ingelost, ik mocht gaan kiezen.

Ik voelde me echt een meisje in een snoepwinkel, zoveel mogelijkheden en de ene nog mooier dan de ander. Moeilijk als je al snel overal iets inziet. Tot ik de opdracht kreeg om goed aan te geven wat ik met de opleiding wilde. Dat had ik tot mijn verbazing toch al heel erg helder, en de keuze was toen snel gemaakt.

Bijkomend voordeel is de plaats van de opleiding. Zwolle biedt mij de mogelijkheid om elke maand mijn oma te bezoeken. Het is rijkdom dat ze nog leeft, en ik vind het heel leuk om haar verhalen te laten vertellen. Praten over vroeger doet ze graag. En dan samen een boterhammetje eten aan het einde van de dag is eigenlijk heel vertrouwd.

De opleiding is goed gestart. De 12 deelnemers zijn na twee dagen een groep geworden waar ik mij prettig in voel. Het kijken naar mijzelf, mijn geschiedenis en mijn bagage heeft een andere lading dan bij mijn trainersopleiding of inzicht in invloed. Ik heb meer ervaring en ken mijzelf beter. En ik merkte dat het mij energie geeft en een duidelijk doel voor dit jaar. De luxe om een heel jaar te werken aan mijn ontwikkeling. De winterdepressie verdwijnt als sneeuw voor de zon en ik heb er zin in!

Hoopvol

De eerste dag die voelt als lente. Fietstocht. Zonnestralen. Het voelt weer even zoals het straks weer is als de lente aanbreekt. En dat is hoopvol, ben het tekort aan energie en de gedachten die niet van mij zijn weer meer dan zat. Ik schat in nog een kleine maand....

een toevallige ontmoeting

Gisteren het grafische werk van Karel Appel bekeken in slot Zeist. Ik ben op dit moment heel erg op zoek naar de mogelijkheden van druktechnieken (zeefdruk, etsen, monoprint) en wilde eens kijken hoe de grote meester dit nu heeft gedaan.

Zijn heldere kleuren en scherpe lijnen vind ik erg insprirerend, de zaal was ruim en licht en gevuld met mooie kleuren. En wat mij weer op een idee heeft gebracht was een film uit 1989, waarin hij werd gevolgd en geïnterviewd in zijn atelier in New York. Hij schetste veel op blaadjes, en gebruikte ook foto's en reprodukties, waar hij dan overheen ging met krijt. Op die manier kreeg hij een vervreemde tekening, waarin toch nog het figuur goed te zien was. Een techniek die door de Cobra werd gebruikt en Karel Appel is blijven doen.

Bij thuiskomst vroeg buurvrouw Monique of ik zin had om mee te gaan naar een tentoonstelling van drie schilderessen. En daar werden we vooral getroffen door de beelden die er stonden. De beeldhouwer, Jos Dirix, liep er ook rond en heeft heel geanimeerd verteld over hoe hij werkt, hoe hij gebruik maakt van zijn ervaringen bij het maken van beelden en de invloed van zijn mannelijke energie en temprament op het resultaat. We hebben een half uur aan zijn lippen gehangen. En vannacht heb ik gedroomd over een stier in de tuin!

sterrenhemel

Edvard Munch

Eindelijk was het weer eens zover: Remco en ik hebben een vrijdag gespijbeld, zijn naar Rotterdam gegaan en hebben kunst gekeken en lekker gelunchd. Ons favoriete uitje zonder kinderen en het komt er gewoon te weinig van. Maar de schaarste maak ook dat we er extra van genieten. En ons hebben voorgenomen om het dit jaar weer vaker te plannen. Jaja.......

In de Kunsthal was een tentoonstelling van Edvard Munch, noorse schilder die bekend is van "de schreeuw", vooral nadat dit schilderij in 2004 was gestolen uit het museum in Oslo. Maar hij heeft meer gemaakt en het sprak me erg aan. Mooie kleure krachtige beelden.

Hij heeft veel met grafiek gedaan, heeft beelden terug laten komen en op verschillende manieren uitgewerkt en hij heeft veel geëxperimenteerd met structuur en krassen. Hij liet zijn schilderijen zelfs buiten staan, in weer en wind, om het effect daarvan weer te gebruiken, de paardenkuur. Het was weer erg inspirerend.