Een productieve zaterdag

Verborgen

Zodra de foto digitaal is, mijn laatste zeefdruk van een hele zaterdag creatief bezig zijn. Bijzondere inspiratie.

Hidden

You shall see and hear
the voices inside
of moving oceans
it will be springtide!

Harry Potter

Al enkele weken, maanden zijn wij in de ban van Harry Potter. De nieuwe film komt 16 november uit en het aftellen is begonnen.

Harry Potter heeft van Niels een lezer gemaakt. Vorig jaar is hij erin begonnen, na een spreekbeurt van Frank. Voor zijn verjaardag hebben wij de boeken (een kleine meter) gekocht via marktplaats en hij heeft ze allemaal gelezen. En als een boek uit was, mocht hij van zichzelf de film kijken.

Voorjaar en zomer waren van het voetballen, maar deze herfst hebben de jongens een boekenclub opgericht. Ze wisselen boeken uit en lezen soms ook samen. Dan komen er opeens twee lezende jongens de trap af, drinken en eten al lezend even iets in de keuken en vertrekken weer naar boven.

In afwachting van de film is Niels weer begonnen in Harry Potter. En hij heeft mij overgehaald om het ook te lezen. Met bedenkingen ben ik begonnen in het eerste boek, en tot mijn verbazing vond ik het leuk! Het is geschreven met vaart en oog voor details. Het is een kinderboek, maar wel een goede. En het allerleukste is om 's avonds even samen een uurtje te lezen op bed. Naast elkaar, ieder in zijn eigen boek, in alle rust.

Ik ben altijd een lezer geweest. Ik las met gemak drie boeken in de week toen ik nog op school zat. Het gaf mij altijd veel plezier en het is bijzonder om dat over te kunnen dragen op mijn zoon!

winterdepressie

De energie begint weer minder te worden, ik merk het. Heel langzaam lekt het weg. 's Avonds eerder naar bed, 's ochtends langer slapen. Al twee vriendinnen hebben gevraagd of ik al met mijn lamp ben begonnen.

Ik ben voor het eerst niet bang voor de winter, zie niet op tegen de effecten van de winterdepressie. Het mag er zijn, ik verzet me er niet meer tegen. Doe wat ik moet doen, maar weet dat ik het niet helemaal zal kunnen voorkomen.

Afgelopen weken heb ik nagedacht en gesproken met een vriendin met ervaring. Over depressie en hoe het is Ik denk steeds meer dat een winterdepressie toch echt een milde vorm is, in elk geval zoals het bij mij is. En daar ben ik dan maar blij om. Hoe vervelend het ook is, de winter gaat over, de depressie gaat over, de stemming gaat voorbij, de energie bouwt zich straks weer op. Ik ga me gewoon verheugen op het komende voorjaar!

de ondergang van Abraham Reiss

Vrijdag viel er een afspraak uit en had ik zomaar een lege agenda. Niet zo moeilijk om hem weer met werkdingen te vullen, maar in deze drukke tijden is het dan beter om dat even niet te doen. Na het zien van Jeroen Krabbé in DWDD was er bij mij een urgentie ontstaan om de schilderijen te gaan zien, en dit was een te mooie gelegenheid om te laten lopen.

http://

Het was indrukwekkend. 9 schilderijen in één zaal. Een verhaal dat vertelt moest worden en al jaren aan het rijpen was. Ik vind het heel mooi verbeeld. Er wordt ook een film vertoond waarin Jeroen Krabbé de 9 schilderijen laat zien en bij elk schilderij vertelt over zijn keuzes, over de geschiedenis achter het schilderij en over zijn keuze voor beeld, kleur en materiaal. Een uur lang heb ik ademloos gekeken en geluisterd naar zijn boeiende verhaal. Je merkt aan alles hoe diep dit gaat, en ik vind het resultaat monumentaal, ben heel blij dat ik het gezien heb. Ik bleef maar terug gaan naar die zaal.....

Na een broodje in de stad ben ik nog langs mijn oma gegaan. En hoewel oma soms moeite heeft om zaken van nu te onthouden, heeft ze nog veel verhalen over vroeger. We hebben het gehad over tante Jeannette, de zus van mijn opa, uit Amsterdam en Lou, die bij haar heeft ondergedoken tijdens de oorlog. Ik heb ze nog gekend toen ik klein was. Na de oorlog woonden zij in één huis, zonder een stel te zijn, maar wel met zorg voor elkaar. Oma vertelde hoe weinig Lou altijd vertelde over die oorlogsjaren. Soms een klein beetje, maar bij doorvragen ging hij weer op slot. En dat is iets dat Jeroen Krabbé ook in het boek heeft beschreven dat bij deze tentoonstelling hoort: je kunt het je nu niet voorstellen, maar er werd gezwegen want het was te pijnlijk om over te praten.

eerste resultaten van een avond zeefdrukken

de kracht van de zwerm

Woensdag hebben we met heel MEDE een feestje gevierd ivm het 25jarig bestaan van MEDE. Aan de lunchtafel had ik al vernomen dat de precieze datum niet eenduidig is. Maar er was een goed idee en dus is het 25 jarig bestaan van MEDE vastgesteld in 2010.

Er zijn klanten uitgenodigd, een goede spreker gezocht en een prettige locatie geregeld. We hebben vaker externe sprekers ter inspiratie, en het leuke van deze formule is dat we nu een verhaal hebben dat we niet hoeven te vertellen, maar wat ook is gehoord door klanten en waarmee we verder kunnen gaan.

Het verhaal van Jaap van Ginneken was boeiend door de inhoud en door zijn presentatie. Van Ginneken hield de zaal in zijn ban. Als massa-psycholoog op zoek naar patronen in organisaties door naar de dierenwereld te kijken. En voldoende kennis van zaken om ook de link te leggen met het bedrijfsleven. Natuurlijk zijn het symplificaties, maar wel boeiende.

Twee van zijn ideeën over wat nodig is in organisaties vond ik bijzonder interessant. Het eerste was het vermijden van conformisme. Wat hij betoogde is dat mensen zich juist conformeren aan hun omgeving. Het experiment met de stroomstoten is natuurlijk bekend. Hij illustreerde dat met het kuddegedrag van runderen. Het is zo natuurlijk om je te voegen naar wat er om je heen gebeurd. Ook OR-en doen dit, in plaats van de luis in de pels te zijn. Een extra reden om te pleiten voor de OR als vrijplaats voor nieuwe en andere ideeën in de organisatie

In zijn presentatie gebruikte van Ginneken een aantal krachtige beelden die hij illustreerde met delen van prachtige filmpjes. Hieronder een Youtubefilmpje met daarin een vissen die hun massa gebruiken om een aanval af te wenden (het start bij 0.29)

Zijn tweede interessante punt was zelfcoördinatie. In een zwerm spreeuwen heb je slechts een kleine minderheid nodig om de groep richting te geven of te veranderen (de wortel van de groep). In organisaties is dat ook zo. Een bijzondere waardevol perspectief voor OR-en, die zich vaak buigen over veranderingsvraagstukken.

Naast deze boeiende informatie is er natuurlijk gegeten, gedronken en genetwerkt. Een heel geslaagde dag !

's middags na een paar uur in bed lunchen en loom en ontspannen een heerlijke gesprek voeren. Een ultiem moment

Het Goede Doel - Laat me in de waan

Een jaar of twee geleden heeft Het Goede Doel een nieuw album gemaakt dat alleen via internet was te downlowden, in die tijd heel wat minder gebruikelijk dan nu. Gratis, met de vraag om geld te doneren voor een goed doel. 11 nummers met een bekende sound en bij elk nummer zijn door kunstenaars met een beperking een passend kunstwerk gemaakt, prachtig.

Het Goede Doel is echt een oude liefde. In de tijd dat meisjes flauwvielen bij Doe Maar luisterde ik naar "België" en "Hou van mij". Een aantal nummers drukte zo exact de emoties uit die hoorde bij mijn pubertijd. Een ironische verwoording van verlangens die (nog niet) worden ingelost, altijd bitterzoet.

Tijdens mijn studententijd ging het door. Ik woonde inmiddels in Utrecht en ook mijn buurvrouw hield van de muziek, en zij ook een beetje van één van de bandleden. We hebben heel wat uren geluisterd en zijn samen naar concerten geweest.

Het nummer "Laat me in de waan" heeft hetzelfde effect als enkele oude nummers. Gepakt worden door woorden die van jou kunnen zijn.

"Laat me nooit meer iemand kussen die dat niet met overtuiging kan"

"Geef me even het gevoel dat ik altijd door kan leven, laat me in de waan dat de tijd voor altijd stil zal staan"

studenten

Maandag hoorde ik op de radio dat de introductieweken weer zijn begonnen. Altijd een moment om even terug te denken naar het begin van mijn studie. Afgelopen zondag zag ik mijn studievriendinnetjes weer bij een housewarming van één van ons. Erg nostalgisch, zij is op de boerderij van haar ouders gaan wonen met haar gezin, en vroeger hebben we daar een aantal keren gelogeerd, op de fiets van Utrecht naar (toe nog) Willeskop. En vroeger is steeds langer geleden. We verbaasden ons over hoeveel jaren het echt geleden is dat we begonnen met de studie. Op een gegeven moment moet je toch echt accepteren dat je niet meer "net bent afgestudeerd"

Vorig jaar vond ik een zeer toepasselijk gedicht van Ingmar Heytze

Achttiendejaars

Wat komen ze doen?
Hetzelfde als wij, toen
Geen idee dus, neem ik aan.

Toch rolt het jaarlijkse legioen
van argelozen de singels binnen,
meer en jonger dan ooit tevoren.

Utrecht is een stad van eindeloos
beginnen. Achttienjaar geleden
waren wij als zij - maar wij,

wij zouden nooit ouder dan
achttien worden. Ergens
is iets misgegaan

fietsvakantie 4

We hebben het volbracht, een hele week op de fiets. En het is zo mooi dat er achteraf in zo'n week altijd meer zit dan je vooraf bedenkt.

Toen ik zondagavond in mijn bed lag overviel mij de gedachte: waar gaan we aan beginnen. Een hele gewone gedachte voor mij, die ik altijd heb als ik met vakantie ga, de eerste dag als ik begin met werken, bij een nieuwe baan, nieuwe man. Kortom bij elke, al dan niet zelf ingezette, verandering in mijn leven. De afloop is trouwens ook altijd dezelfde, maar dat later......
Op de fiets bleek dat Emile hetzelfde heeft. En die zegt dan met heerlijke kinderlijke logica: "ik vind het spannend, maar ik wil het wel".

Vooraf hadden we een route uitgestippeld met overnachtingen in kampeerhutten. Lekker geen tent mee, maar aanschuiven bij tafel, fornuis en bed. Het maakte het leven een stuk eenvoudiger. Het gaf een heerlijk ritme: opstaan, ontbijten, inpakken, fietsen met een regelmatige stop onderweg, aankomen, inchecken, eten, spelletje spelen en lezen en tenslotte op tijd naar bed.

Emile stond elke ochtend te springen om weer op weg te gaan, hij vond het een groot avontuur. Natuurlijk zijn er ook momenten geweest dat het zwaar was voor hem. Maar met een wat langere stop en een tosti was het moreel weer op pijl en hervatten wij de tocht. We hebben leuke gesprekken gehad: over zijn voetbalambities, reizen naar Ghana, zijn vrienden en vakantie. En we hebben ook hele stukken apart gereden, heerlijk rustgevend door prachtige stukken Nederland. Hoogtepunten waren de oude zeeweg langs het Veluwemeer, het Vechtdal tussen Dalfsen en Ommen en het Fochteloeerveen bij Veenhuizen.

Aan het einde van onze avonturen op vrijdag voelde ik mij heel erg in balans. De beweging, de buitenlucht en de rust hebben mij goed gedaan. Ik ben trots op mijn doorzettende zoon en voel mij een stoere moeder. En het weerzien met de rest van de familie was leuk! We hebben er nog twee dagen aan vastgeplakt, zijn zaterdag naar Groningen geweest en zondag met de auto weer naar huis.

fietsvakantie 3

Morgenochtend vertrekken we, Emile en ik, voor een fietsvakantie van 7 dagen. De voorbereidingen zijn getroffen, routes uitgestippeld, trekkershutten gereserveerd en de fietsen bepakt. We hebben een leuk programma. Maandag fietsen we naar Hierden, dinsdag gaan we naar het Dolfinarium, woensdag fietsen we naar Dalfsen en gaan wij bij mij oma langs, donderdag naar Diever en vrijdag komen we bij de eindbestemming Norg. Daar voegen Remco en Niels zich bij ons en gaan we iets leuks doen. Zondag nemen we dan in Assen de trein naar huis.

Ik vrees stramme spieren en zere kuiten. Ik heb een redelijke conditie maar weet nog van de vorige keer dat het best pittig is. Droom van een man die mij halverwege de week komt masseren, maar dat zal wel bij dromen blijven. Wel een week fysieke uitdaging, spelletjes spelen en een boek lezen. Samen op pad, waarschijnlijk leuke gesprekken. En het eind van de week vind ik het ook heerlijk om mijn man weer te zien!!!

Wales 2

Wales

Ik ben wel terug maar wil nog niet. Na elke vakantie heb ik weer zo'n moeite om terug te komen op aarde. Ik verstop me een beetje, wil nog niet beginnen met het echte leven. Werken enzo, ik moet er nog even niet aan denken. Wat vond ik er ook weer leuk aan? En dat, terwijl ik vier weken geleden nog moeite had om mijn werk los te laten en het even zonder de kick en het applaus te doen. Nog maar even niet.......

Het was fantastisch in Wales. Het bracht alles wat we verwachten: prachtige natuur, aardige mensen, mooie kastelen, heerlijke wandelingen, mooie wolken en regen. We hebben aan de kust gezeten en de combinatie van zee met rotsen en bergen in de buurt is voor ons ideaal. De ene dag hebben we genoten van het ruisen van de zee, de havendorpjes met felgekleurde huizen en boten. De andere dag stonden we op de top van de Snowdon (waar we ons met het treintje naar lieten brengen) en zijn we naar beneden gelopen.

Het was leuk om het land na 15 jaar weer te ontdekken en andere dingen te doen omdat er nu kinderen in het spel zijn. Dus maar 1 kasteel in plaats van zoveel dat het je neus uit komt, elke dag een bescheiden wandeling die natuurlijk niet zo mocht heten en stadjes bekijken onder de mom van zoeken naar een betaalbaar speelgoedhondje of draakje.

En we hebben het leuk gehad. Het zijn toch die paar weken in het jaar waarin we tijd hebben voor elkaar. Echt niet alleen harmonieus, want we starten altijd met een kort maar hevig gewenningsproces van een dag of vier. Lange reis, nieuwe omgeving, afkicken van werk, het heeft even tijd nodig om zich opnieuw te zetten. Maar het komt altijd weer en dat is de echte start van de vakantie!

Tuin op zijn top

Het leek mij vroeger een beetje tuttig, maar ik ben dol op mijn tuin. Het maken van een mooie tuin is voor mij dezelfde bezigheid als schilderen. Op zoek naar een mooie compositie met kleuren, bloemen, bladeren, hoogte en diepte.Ik houd ook het meest van planten en verplanten. En onkruid, als je de tuin goed vol hebt, heeft dan niet meer zoveel kans. En zover is het nu.

inspiratie in het voorjaar

Hierbij de oogst monoprints die ik dit voorjaar heb gemaakt, ze zijn geplaatst op mijn picasa webalbum. Ik laat er een aantal inlijsten, dan ziet het er gelijk wat professioneler uit. Komende zomer zal ik vooral schilderen. En dit najaar ga ik verder met de cursus druktechnieken bij Monique Schep: schilderen op de zeefdruk, monoprints en ik hoop ook etsen!

Vakantie

Voor een kind dat structuur prettig vind is vakantie niet altijd de leukste tijd. Natuurlijk is het in zijn beleving altijd beter dan naar school gaan, maar school en naschoolse activiteiten zoals voetbal, gitaar en tennis structureren en vullen de dag zo heerlijk. Wij zijn niet zo goed in plannen, vinden het heel wat dat het weer gelukt is om een vakantie te boeken dus invulling van de overige 4 weken ligt nog open....

We hebben een aantal jaren na een paar dagen vakantie meestal weer zuchtend een overzicht gemaakt met daarop de uitjes, BSO, logeren en andere zaken. Dat gaf vaak weer rust en maakte het samenleven dragelijk.

Dit jaar is anders. Want de vakantie begint met het WK. Ik heb het verfoeit toen het begon, elke dag voetbal! elke dag dat breed uitmeten van de meest onzinnige detals! Elk gesprek over de voorzetten van Robben, de redding van Stekelenburg en het al dan niet inzetten van Huntelaar. Niels dacht dat het beter zou zijn als ik maar een maandje ergens anders zou gaan wonen.
Maar tot mijn grote verbazing geeft het WK naast een bekende autistische fascinatie ook een tijdsbesteding die de dagen lekker vullen. De jongens vermaken zich met voetballen met vrienden, even eten, voetballen met andere vrienden, even eten en dan een WK-wedstrijd kijken. Omdat het laat wordt wordt er ook een beetje uitgeslapen.

Het geeft mij een heerlijk vakantiegevoel, met alle tijd voor thuisvakantiedingen als 's ochtend bedenken wat je 's avonds eet, koken, schilderen, in de tuin werken, een spelletje spelen en een rondje fietsen met Emile.

Tijdens ons laatste tochtje hebben Emile en ik onze plannen voor de fietsvakantie verder uitgedacht. We gaan na Remco's verjaardag, we willen zeker een dag of 7 weg en we gaan de ene dag fietsen en de andere dag iets leuks doen. Doel is Drenthe, vastgesteld door Emile. En nu maar duimen voor goed weer. We hebben er weer zin in, maar nu eerst Wales. Dat wordt voor Remco en mij een weerzien na 15 jaar. Goede herinneringen aan mooi weer (hittegolf!), Snowdown, kastelen, prachtige wandelingen, aardige mensen en cream tea (thee met scones). We vertrekken op 11 juli en finale op de boot kijken is ook weer een nieuwe ervaring!

Huppelwater

Met de hitte van de afgelopen dagen vliegen de ijsjes en de spa er doorheen. Sjouwen met zware tassen uit de supermarkt en een ijsje of vier per dag eten vinden de jongens toch wel het minimum. Gelukkig is het vakantie en hoeven we niet zo nodig. Het tempo is laag en er hoeven geen prestaties te worden geleverd.

In een melancholische bui die passend is bij dit zwoele weer moest ik denken aan mijn opa. Directe aanleiding was een fles spa! Mijn opa dronk dat met liters tegelijk, zomer of winter. "Schenk jij eens een glaasje huppelwater voor opa in" was zijn tekst en dan snelde ik naar de keuken. Beter was het de fles gelijk mee te nemen....

Mijn opa was leuk, grappig, gevat en ook grillig, dominant en manipulatief. Zoveel zag ik al wel ook toen ik wat kleiner was. Maar ik koester vooral de mooie herinneringen en de (vooral niet uitgesproken) waardering die ik voelde. Ik denk dat hij, meer dan anderen, mijn voorkeur voor impulsieve, passievolle maar ook lastige en afstandelijke mannen heeft gevoed.

Mannen die van liefde een schaakspel maken: vol verrassingen, voorbereide en weer af te breken zetten en vooral een lange adem..... Van die mannen die door vrouwen nooit echt kunnen worden begrepen. Ik ben dol op moeilijke puzzels en ik voel me dan vooral uitgedaagd!!

Tijdsbeleving 2

Hoe je nu ruikt, hoe je lacht en ik hoe ik me nu voel...

Zo dicht bij jou tot de zon komt...

tijdsbeleving

Sinds enige tijd doe ik mee met twitter. Nog heel bescheiden zend ik af en toe iets de wereld in dat het midden houd tussen een persoonlijke noot en iets dat me is opgevallen. Begin dit jaar ben ik op een leuke manier geinformeerd door Sigrid van der Hoeven over social media. Zij vertelde dat het zeker een jaar duurt voor er echt iets netwerkachtigs is ontstaan waarmee je zakelijk iets kunt. Ik heb alle bedenkingen maar overboord gegooid en ben er vol in gegaan. Heb zelfs LinkedIn en Twitter nu gekoppeld en doe soms ook een halfslachtige poging om iets te vertellen over wat ik doe met mijn werk aan mijn followers en connections.

Het is natuurlijk heel erg iets van nu, wie kende dit nu 5 jaar geleden? Het bijzondere is dan ook dat het meeste plezier dat ik tot nu toe beleef aan al dat moderne is, dat ik weer in contact ben gekomen met mensen die ik in de loop der jaren uit het oog ben verloren. Door regelmatig te verhuizen en veranderen van baan ontmoet je nieuwe mensen, maar verlies je sommige contacten ook uiteindelijk uit het oog. Inmiddels heb ik weer heel wat oude banden aangehaald. Niet dat er opeens weer een heel innig contact is, maar je kunt heel snel je weer even op de hoogte stellen van elkaars situatie en ontwikkeling.

Wat mij dan wel weer met de neus op de feiten drukt is de tijdspanne die inmiddels kan zitten tussen het hernieuwde contact en de tijd dat je elkaar regelmatig sprak. Gisteren kwam ik in een sprankelende gedachtenwisseling met een jongeman uit mijn verleden. Herinneringen aan het naar de radio luisteren op een kamertje. Het staat mij nog helder voor de geest en voelt als kort geleden, maar het bleek toch al weer ruim 20 jaar geleden! Tja, zo'n "met de neus op de feiten moment" dat het jeugdige er aan de buitenkant nu echt een beetje afgaat.

Vanmorgen met een collega onze studietijd gememoreerd. Een belangrijke tijd, maar mijn eerste jaar startte toch echt inmiddels 23 jaar geleden. Het vreemde van tijdsbeleving vind ik, dat je heel heldere beelden kunt hebben die van kortgeleden lijken, maar als je realiseert wat er in de tijd daarna is gebeurd, je pas gevoel krijgt bij de echte afstand in tijd. Alsof je brein je even voor de gek houdt!

pieken en dalen

Ze zijn weer begonnen, de twijfelweken. Een halfjaarlijks terugkerend fenomeen, dat start zodra de laatste klussen zijn afgerond. Heb ik het wel goed gedaan? Had ik daar niet beter....?

Het is net alsof ik tijdens de drukte in een soort bewustzijnsvernauwing zit. Het is een marathon die alles in mij aanspreekt om een goede prestatie neer te zetten. Ik ben even alleen op aarde met de groep die ik train of coach. Kom er niet toe om het nieuws te volgen en het lukt zelfs moeilijk om me te interesseren voor de verhalen van mijn kinderen: dat komt morgen wel weer!

Zo'n staat lijk ik nodig te hebben om me geheel te kunnen concentreren op de groep die ik voor me heb. Om het afgesproken programma uit te voeren, er bijna altijd ook vanaf te wijken, chaos te laten ontstaan en vervolgens aan het einde alle eindjes bij elkaar te knopen en resultaat te behalen. Ik dompel mij onder in de groep en het proces. Ongemerkt is dat toch elke keer weer een krachtsinspanning die alleen geleverd kan worden in overgave. De kritische blik komt pas later. En dat is dus nu.

De twijfels die onuitgesproken zijn tijdens de uitvoering hebben het even overgenomen en strijden om voorrang in mijn hoofd. En zoals dat dan altijd werkt, worden ze vergezeld door een aantal hardnekkige oude koeien. Een mooi stel! Dus ik zit lekker een beetje depressief te wezen en als ik niet beter zou weten, wist ik nu zeker dat ik het niet meer kan, na de zomer!!!

Het voordeel van terugkerende patronen is dat je ze gaat herkennen. Hoe vervelend het ook is, ik weet dat me dit elke zomer gebeurd, en eigenlijk dan maar graag nog in de weken dat ik nog werk, dan is het ook maar weer opgeruimd als ik vakantie heb. Ik laat ook niet meer alle signalen van kritiek liggen tot eind van het seizoen. In de loop van de maanden heb er al heel wat getackeld, zodat ik op dit moment meer last heb van een gevoel dan van echt concrete vraagstukken. En dat gevoel gaat wel weer over.

Dit is mijn ritueel om eind deze week ook daadwerkelijk in de vakantiestand te geraken. We hebben de fantastische uitvoering gehad, vervolgens de reflectie met afstand, ik denk dat de uiteindelijke balans wel weer zal zijn dat het toch een goed half jaar is geweest en dan kan de vakantie beginnen, nog 4 dagen!!!

Vrijheid

partnerdag

Afgelopen weekend hebben wij onze partnerdag aangegrepen om met een goed excuus zonder kinderen lekker uit eten gaan en zondag schandalig lang uit te slapen. En dan te bedenken dat we dit "vroeger" bijna elke week deden en het heel normaal vonden.

Toen ik 12 jaar geleden zwanger was zaten we met een dilemma. We wilden niet trouwen, maar de zaken wel goed regelen voor de gevallen waar je liever niet over nadenkt. Maar al rondvragend kwamen we er achter dat via het stadhuis de zaken toch het best te regelen waren. In die tijd was de discussie over het homohuwelijk nog lastig en toen is er briljant poldercompromis gemaakt: het geregistreerd partnerschap. De finesses weet ik niet meer precies waarom deze tussenstap nodig was, maar wij vonden het een uitkomst: niet trouwen en toch alles regelen. Nou ja alles, we zijn in dat jaar een aantal keren extra naar het stadhuis geweest, o.a. om de ongeboren vrucht te erkennen en het ouderlijk gezag te regelen. Met trouwen was dat niet nodig geweest, maar we hadden het graag over voor ons goede gevoel. Het huwelijk werd enkele jaren later toch opengesteld voor homostellen en het geregistreerd partnerschap kon worden omgezet. Het is zelfs nog in opspraak geweest als tussenstap in een flitsscheiding. Maar wij zijn nog steeds partners, hoewel ik Remco vaak mijn man noem, het is anders zoveel uitleggen!

Het was trouwens wel een bijzondere dag. We hebben het besloten gedaan met een vriendenstel als getuigen die zelf ook tegelijkertijd gingen "partneren". Bij het ontbijt hadden we nog een fikse ruzie omdat we laat waren en ik toch wilde fietsen omdat we in de binnenstad natuurlijk de auto niet kwijt konden..... het waren vast de hormonen. We waren echt een kwartier te laat, en er bleek natuurlijk gewoon een plaats gereserveerd, want de meeste mensen komen met een groot gevolg en een bijzondere auto! We hebben maar hard om gelachen om mijn koppigheid. Gelukkig hoefde ik geen eeuwige trouw te beloven, of ringen te wisselen. Maar ik heb wel uit volle overtuiging ja gezegd tegen het elkaar tot steun zijn en een gezamenlijke huishouding voeren. Ik ben gewoon niet zo van de romantische vergezichten.

Tja, dit jaar waren we beiden op de dag zelf weer vergeten dat het zover was. 's Morgens ben ik het huis uitgesneld naar een pittige klus. En toen ik 's avonds thuis kwam ging het bij mij pas dagen toen ik het felicitatiekaartje zag van mijn schoonouders, zij hadden er wel aan gedacht......... Maar goed, we hebben het in het weekend goed ingehaald en zijn we weer klaar voor het komende jaar.

Dyslexie

Sinds vrijdag weten wij het zeker, Emile heeft ernstige dyslexie. Dat was slecht en goed nieuws. Slecht omdat het iets is dat niet verholpen kan worden, hij zal zijn hele leven moeite houden met lezen en spellen. Het is een ontwikkelingsstoornis in de hersenen, waardoor hij letters en klanken niet goed aan elkaar kan koppelen, of zoiets........ Weer een heel nieuwe wereld, met eigen begrippen waar wij nog niet zo erg in thuis zijn.
Het goede nieuws was dat hij door de ernst van zijn stoornis in aanmerking komt voor behandelingen, extra attentie op school en extra tijd en eventuele hulpmiddelen met toetsen. Er net buiten vallen is niet leuk omdat je dan al deze ondersteuning niet vanzelf en vergoed krijgt, hebben wij om ons heen gezien.

Inmiddels hebben wij al eerder ervaren dat je van zo'n oordeel niet opeens een ander kind krijgt. We hebben de boodschap dan ook heen rustig ontvangen, het bevestigde wat we al vermoeden. Emile was zelf erg geïnteresseerd en wilde gelijk aan de slag met de suggesties voor het lezen in de vakantie. Dat maakt het ook wrang, hij wil zo graag, maar wordt telkens geconfronteerd met zijn onvermogen.

Gelukkig heeft hij andere talenten. Hij scoorde heel erg hoog op ruimtelijk inzicht. Hij is heel erg sportief: volgend jaar speelt hij in de selectie bij voetbal en hij heeft moeten bedanken voor de selectie van tafeltennis. En hij is ongelofelijk handig met eten koken en knutselen. Laatst heeft hij op bestelling een voetenbankje gemaakt voor buurvrouw Monique, en zij kon niet geloven dat hij niet geholpen is. Hij zal niet gaan studeren, maar hij komt ongetwijfeld goed terecht. Het wordt nog moeilijk om te kiezen wat hij echt gaat doen.

seizoenseinde

Elk jaar overvalt het me weer.......

Mijn werk heeft met een bijzonder ritme. Elke maand kent zijn eigen dynamiek en werkzaamheden. Januari en februari zijn redelijk rustig en geven gelegenheid om te werken aan de ontwikkeling van jezelf en het bureau, projecten uit te zetten en gesprekken met klanten te plannen. Maart en april zijn gierend druk, in mei even ademhalen voor de eindspurt in juni. Na het zomerreces dezelfde ontwikkeling, maar dan zonder een pauze zoals in mei.

Inmiddels doe ik dit werk nu zo'n 15 jaar en hoewel ik echt weleens jaloers kijk naar mensen met een regelmatige baan van negen tot vijf wanneer ik weer eens aanzet in de drukke weken, is de dynamiek een onderdeel van mijn leven. Of past het me zo goed omdat ikzelf ook niet bepaald gelijkmatig ben? Van beide een beetje waarschijnlijk.

Ik vind het stiekem heerlijk om hard te werken en geniet van het resultaat. Ik sta niet op een podium, maar krijg wel regelmatig in figuurlijke zin applaus aan het einde van een training of project. We hebben het er als collega's onderling wel eens over, het werkt ook verslavend. Ik voel soms de adrenaline stromen, mijn zintuigen staan op scherp en dan het gevoel wanneer mijn inzet ook aanslaat.........

De keerzijde van deze manier van werken heb ik ook gezien. Collega's die even minder presteren door externe oorzaken en in crisis komen: je bent nl. altijd zelf de meest kritische toeschouwer. Die moeite krijgen om de dynamiek vol te houden, je elke keer weer op te laden bij een volgende klus.

Wat mij in balans houdt is de afwisseling met rustige momenten. In het begin had ik er moeite mee om daar de waarde van te zien. Voelde ik mij een junk die afkikte van zijn verslaving als de drukte voorbij was. Wat nou lekker even niets doen, ik miste de kick!! Inmiddels weet ik dat de rust goed is en het afkicken erbij hoort. Rust betekent niet dat ik helemaal stil zit, maar de tijd vul ik dan met leuke dingen buiten het werk. Een actieve vakantie, schilderen, sporten, in de tuin werken en leuke dingen doen met de mannen. Allemaal zaken die mij geen stress geven maar juist energie voor de volgende krachtsinspanning.

Het is bijna zo ver. En mijn lijf heeft inmiddels ook aangegeven dat het er tijd voor is. Ik slaap slecht, wordt om vijf uur wakker, ben 's avonds moe en blijf doormalen. Het duurt altijd een paar dagen voor ik de symptomen herken. Dus in plaats van nog even gas te geven tot de vakantie begint, ga ik vanaf vrijdag ook afbouwen. Nog een paar (leuke) interne zaken en dan de verdiende rust. Mijn koffer staat al in de berging, mijn kast is straks op orde en dan kan de zomer echt beginnen!

uit huis

Niels is de laatste weken vaak bezig met de gedachte wat er gebeurt als hij uit huis gaat en op zichzelf gaat wonen. Lekker op tijd, want hij is 11 jaar oud. Maar goed, je kunt niet vroeg genoeg beginnen om dat voor te bereiden. Want wat moet je eigenlijk allemaal kunnen en weten voordat je zelf een huishouden kunt bestieren. Koken, wassen, de papier- en bankzaken........ het is nogal wat. Het is niet voor niets dat mensenkinderen van alle diersoorten de langste tijd afhankelijk zijn van hun ouders.

Tot mijn grote schrik zie ik om mij heen dat kinderen steeds langer thuis blijven wonen, tot ver voorbij de leeftijd dat ze uitgepuberd zijn. Kinderen van 21, 22 (kun je ze dan nog zo noemen?) die allang werken en een zelfstandig leven leiden, maar bed en bord nog bij pappie en mammie hebben staan. En tot mijn grote verbazing vinden niet alleen die kinderen het prima, maar ook ouders vinden het heerlijk. Het idee alleen al doet mij gruwen. Maar misschien ben ik ook wel van een bijzonder slag moeders. Toen ik zwanger was van Niels, vielen mij in Italië opeens alle wat oudere stellen op die weer lekker met zijn tweeën met vakantie waren. Het feit dat het praktische ouderschap een einddatum heeft, vond ik een geruststellende gedachte. Ik merk dat de jongens steeds meer ruimte gaan innemen in huis, op de bank maar ook qua tijd. Niet meer lekker een avond samen op de bank, de helft van de tijd delen we het met minimaal 1 bijna-puber. Er komt ongetwijfeld een natuurlijk moment dat je huis echt helemaal is overgenomen en je het moet terugveroveren. En dat kan alleen door de jongen het nest uit te duwen!

In de Linda stond laatst een artikel met gruwelijke voorbeelden: "Kleuters van 19". Moraal van het verhaal: we pamperen ze veel te lang. Laat ze dingen doen, en ruim niet alles achter hun kont op. Geen wonder dat ze dan onzelfstandig zijn en blijven hangen in hotel Mama.

Dinsdag reed ik als meehelpmoeder op de fiets met de klas op weg naar de Boswerf voor
een natuurbelevingsles. Naast Ilonka en samen goed voor zes zoons. Wij hebben de ervaringen uitgewisseld over hoe je dat nu doet: jongens opvoeden tot echt zelfstandige wezens. Haar schoonmoeder vindt het een schande dat zij haar jongens laat afwassen, stofzuigen en hun kamer opruimen, maar ze doet het lekker toch!

Voorlopig hebben we ze nog wel een tijdje in huis. En dat is nog steeds gezellig en er moet nog genoeg gezorgd en geregeld worden. Maar volgens mij is het een mooi moment als je met trots kunt toekijken wanneer je zoons vol vertrouwen en zelfstandig verder gaan met hun leven. Daar doe je het uiteindelijk toch voor?

Mijn nieuwe fiets!

verkiezingen

Vandaag verkiezingen, weer even ouderwets een vakje kleuren van de partij en de persoon die voor de komende vier jaar mijn vertrouwen heeft. Ik geloof dat het toen ik 18 was makkelijker was dan nu.

De eerste keer heb ik gestemd op mijn 18de verjaardag. Ik heb dus optimaal gebruik kunnen maken van mijn stemrecht, letterlijk vanaf het moment dat het wettelijk mogelijk was. Het was al een feestelijke dag, maar dit gaf er extra glans aan. En in die tijd was ik nogal bezig met wat ik recht en onrecht vond, dus ik was heel blij dat ik mijn stem nu echt kon laten gelden. Met mijn hele gevolg naar het stemlokaal (tegenover ons huis) en ik voelde mij heel erg belangrijk. Ik heb toen geen moment getwijfeld waar mijn stem naar toeging.

In "Het boek van de kinderen"van A.S. Byatt, dat ik op dit moment lees, kwam ik gisteravond bij het stuk over de sufragettes: de strijdsters voor het vrouwenkiesrecht. Nog geen 100 jaar geleden konden wij helemaal nog niet stemmen, net zomin de arbeiders trouwens. We waren wilsonbekwaam, hysterisch, kortom helemaal niet in staat om een zinnige bijdrage te leveren aan de maatschappij, anders dan kinderen baren en het huishouden runnen. De sufragettes hebben de strijd gevoerd met betogingen, vernielingen en zelfs acties waarbij een aantal van hen zijn omgekomen. Als ze werden opgepakt gingen ze in hongerstaking en werden ze gedwongen gevoed. En dat ging niet met infusen, maar met kaakklemmen en slangen. Dit realiserende laat je het wel uit je hoofd om niet te gaan stemmen.

Maar goed, stemmen. De afgelopen jaren vond ik het wel lastig. Stem je volgens je principes en voorkeur of stem je strategisch. Het maakte van mij een zwevende kiezer, maar gaf niet het gevoel dat mijn ene stem nu dat enorme verschil kon uitmaken. Het bleef nogal ploeteren.

Laatst werd mij weer eens op de man af gevraagd wat mijn partij dan was. En in een reflex noemde ik mijn oude liefde, die van voor het zweven. Dat was heel boeiend, omdat mijn gesprekspartner helemaal aan de andere kant van het politieke landschap zit. Volgens mij waren we beiden enigzins overrompeld door dit grote verschil. De afgelopen dagen bleef dit in mijn hoofd rondspelen. Dus ik heb maar eens een stemwijzer ingevuld en het overzicht van het NRC uitgespit. En mijn gevoel werd ondersteund. Dus het is over met het wikken en wegen van de afgelopen jaren. Sinds een paar dagen weet ik heel zelfbewust wat ik straks aankruis en dat geeft een opgeruimd gevoel!!!

Lenny Kravitz - I belong to you

"You make me feel so sweet"

Fit4kids

Sinds enkele weken hebben wij thuis gesprekken over gezond eten. De jongens hebben op school een programma Fit4kids, waarbij ze het regelmatig hebben over het eten en bewegen. Er komen ook boekjes mee naar huis, waarin ze opschrijven wat ze eten of wat wij doen aan sport. De leukste vraag waar ik over na moest denken was wat er gebeurd met je lijf als je een inspannende beweging hebt gedaan.

De jongens hebben onderling met hun vriendjes ook gesprekken over eten aan onze keukentafel. Ze zitten nog in zo'n leeftijd dat ze alles van school serieus oppakken. We hebben inmiddels een uitgebreide recentie gehad van de kookkunsten van de moeder van Hugo en van mij. Ik heb zo gelachen, Hugo had een heuse complottheorie: zijn moeder kookt lekker als anderen meeeten, maar extra vies als ze "weer eens wat moet uitproberen". En vies is dan: groente!!! Er is nog niets veranderd.

Al vergelijkend bleek dat Niels inmiddels al meer groentesoorten verdraagd dan Hugo, daar was hij wel weer trots op! En in één van de boekjes stond ook, dat je van nature vet en zoet lekker vindt en groente vies, dat had te maken met holbewoners enzo. Er stond zelfs iets in dat je groente moet leren eten en dat dat erbij hoort. Het is wat belerend en de hele campagne ruikt wat mij betreft erg naar overheidsbemoeienis tot achter de voordeur, maar mijn pogingen om zo nu en dan een nieuwe groente te introduceren, wordt wat milder ontvangen.

Aan de hele actie zit ook een stimuleringsmaatregel: alle schoolkinderen in Zeist (de campagne wordt zelfs ondersteunt door een website en een heus team) kunnen stempels verzamelen voor sportactiviteiten en de juiste hapje/sapje en bij 55 stempels kunnen ze een middag gratis zwemmen. In het zwembad is het voedsel inmiddels ook verantwoord: Zeist heeft zelfs het landelijke nieuws gehaald met een (inmiddels afgetreden) wethouder die patat en slechte ijsjes heeft verboden. Het zwembad is inmiddels inderdaad patatvrij hebben wij laatst zelf geconstateerd.

Maar zoals het altijd werk met een stempelactie: als ze binnen zijn, verslapt het. Afgelopen vrijdag wilde Niels toch weer een koek mee ipv fruit, want hij had inmiddels genoeg stempels!

de zon schijnt!

de kinderwereld.....

Met het moeder worden ben ik ook in een wereld terecht gekomen die van de rest van de mensheid wordt afgeschermd, de wereld van de "kinderprofessionals". Wij hebben in de loop van de jaren een heleboel zeer aardige en kundige vakmensen ontmoet, maar soms is er weer zo'n ervaring........

Ik heb me de afgelopen jaren vaak verbaasd en soms boos gemaakt over hoe er wordt gekeken naar "normaal" en "afwijkend" bij kinderen. Kleuters maken inmiddels op 4 jarige leeftijd al hun eerste CITO om snel te kunnen zien of ze afwijken van de normale ontwikkeling. Als je in schoolklassen kijkt, zit er meer dan de statistisch logische hoeveelheid kinderen die buiten de "normale" ontwikkeling vallen. Thuis hebben wij zelfs een score van 100%, en dat maakt dat we inmiddels een ruime ervaring hebben opgebouwd.

Vanavond zijn we weer verbaasd door een (inmiddels bekende) kreet uit het circuit: het dossier is niet compleet. Onze jongste lijkt een stevige vorm van dyslexie te hebben. Hij heeft daar last van, want het is een leergierig en gemotiveerd jongetje. Hij gaat rustig enkele weken werken aan zijn eerste spreekbeurt over Ghana, met heel veel moeite de informatie lezend, wat hij wil vertellen fonetisch opschrijven om vervolgens een prima te halen!! Maar ja, het lezen wordt steeds meer, dus op een gegeven moment kan hij het niet meer compenseren met zijn andere talenten en mateloze inzet, het vraagt extra ondersteuning. Dat is nog niet zo eenvoudig, want dan kom je in aanraking met de protocollen, zorgverzekeraars, indicaties, onderzoekers en behandelaars, woorden die Emile nog lang niet foutloos kan schrijven!


Ik ben gewend om informatie te verwerken, maar hierin raak ik toch elke keer weer verstrikt. Daarnaast kost het ook veel tijd, zowel in uren als in de tijdspanne van het moment dat je constateert dat er iets is, tot het moment dat er concreet iets gaat gebeuren. De eerste keer dat we zo'n traject ingingen kon ik daar bij vlagen ook heel boos over worden. Over het feit dat er een "stempeltje" nodig is voordat er iets kan gebeuren, terwijl duidelijk is dat het nodig is. Van het overgeleverd zijn aan procedures en voorschriften, terwijl het over je kind gaat.

Maar goed, inmiddels heb ik mij neergelegd bij het feit dat scholen en systemen zich niet aanpassen aan je kind of jezelf, en dat je op zoek moet gaan naar wat jou past. Het is een belangrijk lesje loslaten geweest de afgelopen jaren. En een labeltje maakt niet dat je opeens een ander kind hebt. Dus we gaan weer vrolijk verder met het bij elkaar rapen van (nog meer) informatie zodat ergens iemand, zonder Emile ooit gezien te hebben, kan bepalen dat extra ondersteuning echt nodig is, iets wat wij en school inmiddels al lang weten. En misschien toch ook nog maar een pinnig briefje schrijven ter bestrijding van, naar ik hoop, de bureaucratie maar waarschijnlijk alleen mijn eigen frustratie.

Bijkomen

Voor het eerst sinds jaren hebben wij al in december de vakanties geregeld en nu was het dan zover, we gingen naar de Ardennen. Een weekje in een huisje in de buurt van Durby. Tijd voor kastelen, wandelen, spelletjes en voor elkaar.

De belangrijkste reden om vroeg te boeken is Niels, hij vraagt duidelijkheid en voorspelbaarheid en dat gaf een stuk minder stress rond twee weken meivakantie: één week was immers ingevuld. Dan kun je toch nog vergeten te vertellen waar we precies heen gaan. Deze keer geen park met zwembad en voetbalveld. Tja, dat hadden wij de vorige meivakantie wel, dus hij had zijn zwem- en voetbalspullen ingepakt... Bijzonder om te merken hoe zo'n brein dus werkt. Gelukkig weten wij dat nu en na een paar dagen aanpassen aan de andere omstandigheden waren we allemaal in de juiste vakantiehouding.

En dat betekent tegenwoordig: uitslapen tot half 10 (kun je je niet voorstellen als je in de baby's zit, maar het komt echt vanzelf), rustig ontbijten, een tafeltennistoernooitje, een uitstapje, boodschappen, eten, wandelen, nog even tv of een boek lezen en dan weer lekker slapen. Wat mij betreft een ritme dat ik weken kan volhouden.

Vooral het wandelen vind ik zo bijzonder. Ik hoor veel ouders mopperen dat zij hun kinderen niet meekrijgen. Wij wandelen al jaren in de vakantie; thuis nemen we de tijd niet en vinden we ook minder leuk: te bekend, geen heuvels, zee of bergen. Het is gestart op de vakantie in Noorwegen, een jaar of 4 geleden. De jongens vonden het erg leuk om de berg op te lopen, stempels te verzamelen en medailles op te halen. Emile was net 5 jaar en liep met gemak mee.

In de Ardennen zijn we verrast door de goede routes. Overal in de omgeving waren ze uitgezet met de bekende markeertekens. We zijn een aantal avonden na het eten er nog op uit geweest, uurtje of 2 lopen met z'n vieren. Ik ben dus weer helemaal bijgekomen en klaar voor de laatste zes weken tot de zomervakantie: over 2 maanden zitten we al in Wales!!!

Moderne Madonna

Naast het fotomuseum zijn wij gisteren ook naar het Museum voor Schone Kunsten (wat zeggen die Belgen dat toch mooi!!!) geweest. Want daar hangt een schilderij waarop ik al bladerend door de kunstboeken mijn oog al diverse malen had laten vallen: de Madonna van Jean Fouquet. De gebruikte kleuren zien er buitengewoon helder en modern uit (rode en blauwe cherubijntjes!). Het was ook prachtig, ik vind het een bijzonder schilderij. Zeker wanneer je bedenkt dat het geschilderd is rond 1450.

Ook hier stond een minnares van de koning model voor de Madonna. Voor wie van dit soort verwikkelingen houdt, kijk "The Tudors" op zondagavond.

Bevrijdingsdag

Vanmorgen werden wij wakker in een stil huis. Het is vreemd om elke keer weer te merken dat de stilte van slapende kinderen een andere is dan wanneer ze weg zijn. Het was een stilte van het laatste soort: de mannen zijn beiden aan het logeren. Een dag samen: pure luxe die ons in de schoot is geworpen en het kost even tijd om te bedenken wat te doen. Het is Antwerpen geworden , de stad van ons eerst uitje samen, ooit, lang geleden.....


Antwerpen heeft een goed Fotomuseum http://www.fotomuseum.be/ waar we een groot deel van de dag hebben doorgebracht.
De tentoonstellingen in dit museum stonden allen in het teken van Afrika. Congo is 50 jaar onafhankelijk van België en twee van de tentoonstellingen gingen hierover. Elke keer weer valt ons op hoe bijzonder mooi dit museum zijn tentoonstellingen inricht.
De eerste die wij gezien hebben was van Carl de Keyzer, een belgische fotograaf en lid van Magnum. Hij is door Congo gereisd aan de hand van een reisgids uit 1958 en heeft prachtige foto's gemaakt, waaronder de foto hiernaast. De koloniale resten zijn nog te vinden, maar er is niet veel over, na oorlogen, chaos en verval. Maar goed, Congo hoort bij de geschiedenis van België en ik wist daar eigenlijk niets van.

De tweede tentoonstelling, op dezelfde verdieping, waren archiefbeelden van de kolonisatie van Congo. Vanaf begin 20ste eeuw is dit vastgelegd op foto's en Carl de Keyzer heeft samen met Johan Lagae een selectie gemaakt uit duizenden beelden. Informatief, maar ook schokkend. De trots die sprak uit de citaten over het brengen van beschaving stonden in schril contrast met o.a. een beeld van een ontbonden lijk langs de kant van de weg en de vele foto's van de dwangarbeid die moest worden gedaan.


Mooie afsluiting was op de vierde etage de tentoonstelling van hedendaagse Afrikaanse fotografen met als thema "Grenzen".

De foto's waren zeer divers en drukte het thema uit als de letterlijke grenzen, de grenzen tussen Afrika en Europa (zoals de foto hiernaast van Kader Attia) maar ook de sociale grenzen. Van die laatste blijft de foto's van de albino's in Senegal me erg bij. Op een begeleidende video ( te zien op http://weblogs.vpro.nl/trendspotting/category/bamako/ ) vertelde de fotograaf dat albino kinderen binnen moeten blijven
met bv de verkiezingen, omdat ze anders gestolen worden om te offeren.

Tja, inmiddels een vol hoofd met beelden en indrukken en veel te overdenken op deze feestelijke dag. Wij vieren vrijheid, maar dat is voor lang niet iedereen vanzelfsprekend. En toch heb ik genoten van de lunch, met heerlijke pasta en een passende, koele, droge witte wijn!!!

oranjekoorts

Het wereldkampioenschap voetbal in Zuid-Afrika is nog maar een maand weg. Een rustige maand voor mij waarin ik veel zelf zal ondernemen, want mijn mannen zitten dan voor de buis. Ik geloof dat we op 11 juli op de boot naar Engeland zitten en Niels vroeg zich al ongerust af of hij dan de finale wel kan kijken. Tja, de kans dat Nederland dan speelt is natuurlijk heel klein, maar het geloof in een overwinning is er bij mijn kleine mannen zeker.

De oranje spullen die onze huiskamer gaan sieren zijn inmiddels al boven water gekomen door het uitzoeken van de spullen voor de koninginnemarkt. De jongens hebben enkele jaren geleden ervaren dat dit een hele adequate manier is om je kas te spekken. Dus ja, ook dit jaar waren wij weer van de partij. De middagen na school zijn doorgebracht met het uitzoeken van de spullen en overleggen over de prijzen. In de achtertuin zijn de kleden uitgelegd en de aantrekkelijkste opstelling uitgeprobeerd. Emile heeft een kastje getimmerd om alle knuffels mooi in te zetten. En donderdag is alles ingepakt om mee te nemen.

Hoe vroeg ga je daar nou naar toe? Het is wel de eerste dag van de vakantie, maar ja als je erg laat bent is er geen plek meer te vinden. Het compromis werd acht uur vertrekken, vriend Hugo ophalen en dan naar het centrum. Fietsend de wijk uit kwamen we niemand tegen, maar hoe verder naar het centrum....... Het is niet gelukt om een A-locatie te bemachtigen. De eerste kinderen stonden er al rond vijf uur, en om half 7 was het al druk. Goed om te weten, maar ook volgend jaar halen wij dat niet.

Voor de jongens was het erg gezellig. Er liepen veel vrienden aan en het is daar leuk mee over de markt struinen (ouders neem je mee om dan op je waren te passen). Voetbalvrienden, schoolvrienden van de huidige - en voormalige scholen, scoutingleiding, we hebben ze allemaal gesproken. En hoewel het weer voor een duidelijk mindere opkomst zorgde, is er toch redelijk verkocht. Niels kon weer een leuk bedrag op zijn rekening storten en komt weer iets dichter in de buurt van zijn nieuwe gitaar en Emile wordt gewoon zo snel mogelijk miljonair.
En 's middags lekker naar Utrecht. We waren wat laat, maar het kwam eigenlijk pas net op gang. Het zonnetje kwam door en de bandjes klonken goed. Het was een heerlijke dag.

De spullen die niet verkocht zijn staan inmiddels weer op zolder, maar de oranje mutsen en petjes hebben we bij de hand gehouden voor het volgende festijn.

een mooie liefdesverklaring

"however far away, I will always love you"

Middagje muziek geluisterd, onderwijl kinderen weggebracht en een lasagne gemaakt. Mooie muziek, echt jaren 80!

Mytisch

Een week of wat geleden zijn we met de jongens naar de film "Percy Jackson" geweest. Niels had het boek voor zijn verjaardag gekregen, uitgelezen en wilde het graag zien.

De hoofdpersoon was een zoon van Poseidon en een aardse vrouw. Hij had een opdracht te vervullen om de wereld te redden. Hij ging in training, moest drie parels zoeken, kwam Medusa (Uma Thurman) tegen en slaagde natuurlijk in zijn opgave. De schrijver heeft gebruik gemaakt van de oude griekse verhalen en heeft ze in een modern jasje gestoken. Op dit moment lezen Niels en ik samen het verhaal van Perseus, voor kinderen opgeschreven door Imme Drost, waarop Percy gebaseerd is. En inderdaad, Medusa komt erin voor.

De griekse mythen zijn ook een belangrijk thema in de schilderkunst, zeker in mijn favoriete periode: de renaissance. Vandaag was ik even lekker aan het bladeren en kwam ik weer één van mijn lievelingsschilderijen tegen: Jupiter en Io van Correggio. Correggio is niet zo bekend als Botticelli en Raphael, maar heeft een aantal meesterstukjes gemaakt, waaronder dit werk. Het is onderdeel van een serie van 4 schilderijen, gebaseerd op de verhalen van Ovidius: de metamorphosen. Zeus (Jupiter) die een mooie vrouw ziet en zich in een andere gedaante aan haar openbaart.

Aan Io openbaarde Zeus zich als een wolk. Deze vermomming moest ook zijn vrouw af leiden, want zij had gemerkt dat hij zijn oog had laten vallen op Io.
Wat zo bijzonder is aan dit schilderij is de prachtige huid van Io, de wolk die je bijna voelt en waarin de hand en het gezicht van Zeus zichtbaar zijn, en de overgave en extase van Io. Dit is de 15de eeuw met al zijn kerkelijke kunst. Correggio heeft iets gedaan dat in Italië in elk geval niet gebruikelijk was. Waarschijnlijk had dat ook te maken met zijn opdrachtgever Frederigo Gonzaga, die van erotische schilderijen hield.

Het schilderij hangt in Wenen en daar wil ik graag een keer gaan kijken. Voor mij is het een levensgroot schilderij (het is 1.60 m hoog). Op papier voel ik al bijna de hand op de huid, hoe zal dat niet zijn bij als je ervoor staat.

oma 87!

Dit weekend hebben wij met de hele familie gevierd dat mijn oma 87 is geworden. Dat is altijd een leuk moment, omdat het ook één van de weinige momenten is dat we elkaar dan allemaal zien. De familie is groot en breidt zich nog steeds uit.

Ooit waren mijn zusje en ik de enige kleinkinderen, mijn ooms nog jong en de familie klein. Inmiddels zijn mijn neefje en nichtjes ook groot, krijgen ze vrienden en vriendinnen en hebben Ingrid en ik voor 6 achterkleinzonen gezorgd. Met zulke grote leeftijdsverschillen is het lastiger om op de hoogte te zijn en bij elkaar aan te sluiten. Ik ben inmiddels over de 40 en mijn jongste neef zit op de middelbare school. Maar hyves geeft een leuk inkijkje in elkaars leven en de start voor een praatje.

Het ging natuurlijk ook over de streken van mijn opa, een aanwezige en luidruchtige man, altijd in voor een grapje, veel eten en geinteresseerd in het wel en wee van familie en politiek. Hij is inmiddels 9 jaar geleden overleden, maar hij is er nog altijd bij door onze herinneringen.

En oma was met recht het stralende middelpunt van de middag en avond. Nee, ze weet niets voor haar verjaardag want ze heeft alles. Maar met iedereen die haar lief is heeft ze weer één van de mooiste dagen van het jaar. Even praten met iedereen, luisteren naar de verhalen, verbaast over het kado dat toch is georganiseerd (een jaar lang elke twee weken verse bloemen) en genietend van het lekkere eten dat ze heeft geregeld.

van boek naar informatie naar ......

Deze paasdagen heb ik weer even tijd om een boek te lezen. Deze keer is het "De muze van Leonardo" van Karin Essex. Het speelt in Italië tijdens de renaissance, een bijzonder boeiende tijd.

Hoofdpersonen zijn de zusters Isabella en Beatrice d'Este. Dochters uit een rijk gezin die politiek moesten trouwen om de positie van hun familie te verbeteren. En dan gaat het vooral niet om liefde maar om macht en aanzien. Het spreekt mij zeer tot de verbeelding.

Op zoek naar meer informatie over deze historische personen ben ik bij wikipedia te raden gegaan. De jongste zus is vroeg gestorven in het kraambed, de andere is een zeer invloedrijke vrouw geworden. Bij de afbeeldingen kwam ik bekende schilderijen tegen, die ik in Italië heb gezien.

Eén van die afbeeldingen was dit prachtige schilderij van Leornardo da Vinci. Het is te zien in Milaan in het Pinacoteca Ambrosiana en vier jaar geleden heb ik het samen met Margreet bekeken in Milaan. We hebben toen ook zijn schilderij "het laatste avondmaal" gezien te midden van japanners, die na drie minuten weer door moesten om hun tijdschema niet in de war te sturen.

De dames zijn geschilderd door een aantal van mijn favorite schilders van die periode: naast het portret hierboven zijn er ook schilderijen van Mantegna en Titiaan. Pikant is het detail dat Leonardo niet alleen een portret heeft geschilderd van Beatrice, maar ook van de minnares van haar man.

Door het gestruin over het internet heb ik ook die fantastische site weer gevonden met alle schilders tussen 1000-1850. Meer dan 24.000 foto's van hele goede kwaliteit, met beschrijvingen van de kunstenaars en de schilderijen. Met de mogelijkheid om via de mail kaartjes te versturen. Check it out!!!! http://www.wga.hu

receptenzo

Samen met mijn kookvriend René ben ik een blog gestart om onze (gezamenlijke) recepten op te verzamelen. René en ik koken nu al ruim 15 jaar samen op onregelmatige basis. We zijn een prima duo: we houden beiden erg veel van lekker eten, koken en uit eten gaan. Ik ben van de grote lijnen en het uitproberen, René van de details en de finesses.

We zijn heel toevallig gestart tijdens Kerst 1993. Het eten was nog niet zo heel erg geslaagd, ondanks het feit dat we echt uren in de keuken hebben gestaan. Het vlees was taai, de wijn wat wrang, maar we hadden veel lol in het samen koken. En dat zijn we vaker gaan doen. We werden steeds beter in het uitzoeken van goede en makkelijke recepten. We houden van verse ingrediënten, verrassende resultaten maar bij voorkeur dan wel goed te maken.

Tapasbuffetten met heel veel verschillende hapjes is toch echt wel onze specialiteit. René maakt de hapjes met vlees, ik maak hapjes met vis, wat groente, fruit, stokbrood en smeersels en we hebben een heerlijke avond. Inmiddels hebben we beiden voor publiek gezorgd. Waar vroeger alleen onze partners meeaten, hebben we inmiddels ook vier kritische kindermonden te vullen.

De recepten wisselden we altijd uit. Eerst met gecopieerde papiertjes, de laatste jaren per mail en nu zijn we een blog begonnen. Hij moet nog gevuld worden hoor, maar dat wordt een leuk proces. Komende maandag hebben we een paasbrunch gepland, dus dat geeft weer nieuwe inspiratie. Onze recepten zijn te vinden op http://www.receptenzo.blogspot.com/

verjaardag

Afgelopen week was mijn verjaardag. Na twee zeer drukke weken met trainingen zeker ook tijd voor ontspanning. Dus ik heb vier dagen lang gedaan wat ík leuk vind: op donderdag ontbijt op bed en kadootjes van mijn mannen. Heb een prachtig tasje van Hester van Eeghen gekregen , die de heren zelf hebben uitgezocht!!! Woensdag zijn ze op de fiets het dorp in geweest op jacht naar kado's. Het beeld alleen al doet mij smelten.....

Op vrijdag met Margreet naar de sauna geweest. Naast alle geneugten waar ik elke keer weer van geniet (het stoombad, de finse löyly, de bubbelbaden en een dag lang loom niets doen) heb ik ook voor de eerste keer genoten van een hot stone massage. Even 40 minuten goed gemasseerd worden met extra warmte van de stenen. Het was verrukkelijk!!!


Zaterdag heb ik taartjes gebakken. De mannen waren de hele dag in de weer met voetbal en ik had het rijk voor mij alleen. Ik heb verschillende taarten gemaakt: de appeltaart zoals opa die maakte. Goede herinneringen, zeker van die keer dat hij voor mijn hele studentenhuis gebakken had. Sindsdien stond hij bekend als opa appeltaart. De ricotta/mascapone taart met sinasappel en chocolade is ook elke keer weer een topper. Geheim zit hem in het zelfgemaakte deeg, met poedersuiker en echte vanille. En ten slotte de heerlijke chocoladetruffeltaart van Sylvia Witteman http://www.smulweb.nl/132663/artikel/Truffeltaart-als-zoenoffer . Super simpel, in een handomdraai gemaakt en werkelijk goddelijk. Slecht in hele kleine stukjes te verorberen.


Zondag was mijn feestje. Een verjaardag half maart betekent soms het geluk hebben dat de lente is begonnen, het weer zacht met een doorkomende zon. Dit jaar was het zo'n dag: heel Nederland trok naar buiten en mijn verjaardag kon in de tuin gevierd worden. Grote tafel gedekt, alle lieve familie en vrienden aanwezig, gezicht in de zon, wijntje in de hand en kinderen die zichzelf vermaakten. Kortom, een geweldig begin van een nieuw levensjaar. Het smaakt naar meer.

Mijn marathon

Vrijdag via internet gekeken naar de beelden van één van mijn klanten aan de marathon van Barcelona vorig weekend. Hij deed er nogal laconiek over (dat doet hij over alles), maar het is natuurlijk een enorme prestatie. Hij vertelde over het trainen, met zijn allen ernaar toegaan en niet opgeven, ook als de lichamelijke omstandigheden dat niet echt toelaten.

Ik ben aan mijn eigen marathon bezig, 4 trainingen in 2 weken. Het vraagt een goede voorbereiding en vooraf dacht ik vooral moe te worden. Maar het tegengestelde gebeurt. Het lijkt wel of er adrenaline is vrijgekomen, ik kom in een soort flow en inplaats van moe wordt ik juist erg energiek!

De eindstreep is inzicht, woendag sluit ik de vierde training af. Waarschijnlijk zal ik er niet zo uitgepeigerd uitzien als Willem, het is een andere inspanning. Maar het gevoel komt overeen: een euforie dat de eindstreep gehaald is, terugkijken op een goede prestatie en heel fijn dat het weer is volbracht!!!

In afwachting.........

Binnenkort hangen voor het eerst een aantal zeefdrukken en een schilderij van mij in het openbaar bij MEDE. Heel leuk en heel spannend.

Tijdens de lunch een aantal weken geleden bespraken wij de verbouwing op kantoor. Was nog niet gelukt en om het helemaal af te maken werd er een verbouwdag geregeld. Zoals altijd sprongen we gezellig van de hak op de tak en voor dat ik het wist vertelde ik dat ik schilderde. Nieuwsgierigheid alom en ook het idee om op kantoor kunst van collega's op te hangen. Of ik niet eens wat kon meenemen.

Ik vond dat best lastig. Schilderen en drukken is voor mij vooral leuk door het proces dat ik elke keer weer doormaak. Heerlijke uren en of het dan iets wordt is veel minder belangrijk. Aan elk doek of papiertje zit voor mij een herinnering. Er hangt wel wat thuis, maar of het echt wat is..? In mijn momenten van overmoed vind ik dat natuurlijk wel, maar ja "beauty is in the eye of the beholder".

Maar op een vrijdagochtend heb ik de stoute schoenen aangedaan en mijn map meegenomen. Hij paste bijna niet in mijn leuke, maar zeker niet ruime zwarte "gebakje". En langzaamaan werd ik enthousiaster door de reacties. Nee, natuurlijk was niet alles mooi, en ook niet alles was geschikt. We hebben een lange discussie gehad of je naakt kunt ophangen in een kantoor. Door mijn twee jaar naaktschilderen is dat een behoorlijk aandeel. Toch maar niet, zoals ik zelf ook had bedacht. Maar wel twee leuke setjes zeefdruk, en een schilderij dat ik al lange tijd terug heb gemaakt.

Vorige week ben ik naar de lijstmaker geweest. Was ook een feest. Achter glas of niet, welke lijst, welke kleur en structuur. En nu zijn ze komende week klaar. Ik ben heel benieuwd, ook hoe ze gaan hangen en ontvangen worden door de collega's die er niet bij waren. En het geeft nu al een feestelijk gevoel!!

Aanpassen

We hebben ons afgelopen weken gebogen over de belangwekkende vraag: wat doen we met de vakanties? Leuke plannen gemaakt: een weerzien met Wales na 15 jaar en een weekje sportief in de Ardennen.

Het past eigenlijk helemaal niet bij ons, om zo vroeg de vakantie te plannen. Keuzes stellen we eigenlijk altijd graag uit, je kunt nog bij van alles wegdromen en we zijn nogal van het "we zien wel". Maar ja: "wij" zijn niet "wij allemaal". Met een kind met een voorkeur voor voorspelbaarheid en structuur zijn wij de afgelopen jaren met vallen en opstaan op zoek geweest naar een comfortabel evenwicht tussen ruimte en structuur.

Dat was een zoektocht, zeker omdat onze tweede zoon juist de voorkeur heeft voor ruimte, afwisseling en dynamiek. Hoe krijg je het bij elkaar? Tja, ze lijken gewoon op hun ouders, onze verschillen zijn ook zo groot. Een eye-opener, met dank aan Ankie van Zuilen, de zeer ervaren dame van Zonnehuizen.

Stiekem is het een mooi thema in mijn leven: hoeveel pas je je aan, en waar houd je aan vast? Werken met mensen, zoals ik doe als trainer en coach, is ook altijd weer het zoeken naar dit evenwicht. Veel ruimte voor de eigenheid van je gesprekspartner(s) maar ook kritische vragen stellen, spiegelen en mening geven. En dat alles in de juiste dosering......

Creativiteit

Voor mijn werk is creativiteit belangrijk. In de drukte is daar wel eens moeilijk bij te komen, dan is het makkelijk om te vertrouwen op de routine en gebaande paden.

Een aantal jaren geleden vond ik voor mij de manier om makkelijker bij mijn creativiteit te komen. Ik begon met schilderlessen, en door de andere manier van kijken naar wat ik schilder en lekker bezig te zijn met verf, stroomde het niet alleen tijdens tijdens de les, maar had het ook effect op mijn werk. Dat merkte ik pas echt toen ik een keer een jaartje gedwongen stopte, en daarna weer begon. Het verschil was merkbaar en sinds die tijd ben ik regelmatig met vieze handen en voor een ezel of zeefraam te vinden.

Spannend waren de twee jaren modelschilderen. Het eerste half jaar stond er naar mijn idee geen lijn goed. Prachtige modellen, mooie resultaten om mij heen, maar ik bakte er nog niet veel van. Ik kreeg bijzonder veel bewondering voor het ambacht van de klassieke schilders, ik keek met nog meer aandacht naar de schilderijen in het Uffizi in Florence, waar ik in die tijd een bezoekje bracht. De eigen manier van werken was nu ook wel weer duidelijk: dunne lijntjes zetten lukt mij niet (hoe makkelijk dat ook is met corrigeren) en ik geloof dat ik niet één keer iets in huidkleur heb gemaakt. Mijn pallet heeft als basis rood en paars, en verder gebruik ik ook vaak oranje, geel en groen.

Gelukkig had ik jaren daarvoor al een belangrijke les geleerd: je hoeft niet elke keer een meesterstuk af te leveren. Het proces van kijken, proberen, bijvoegen, weghalen, omdraaien en kleuren zoeken: dat is waar het om gaat. En als dat dan ook nog een leuk werk oplevert, is dat mooi meegenomen.

Dit jaar ben ik begonnen met druktechnieken, want bij mijn creativiteit hoort ook verandering, niet te lang hetzelfde doen. Met een zeef of een roller met etsinkt werken is wezenlijk anders dan met een kwast. Minder direct, meer nadenken en vooral: experimenteren!!!!! Uitproberen welk effect het heeft als je over elkaar drukt, je een sjabloon maakt, je gaat krassen, ........

En met dat experimenteren ben ik ook weer terug bij mijn werk, want dat wil ik dit jaar gaan doen. Nieuwe dingen uit proberen. En dit jaar voor het eerst mijn agenda niet volladen, maar ruimte houden voor het onverwachte. Het is even wennen, maar mijn jaar is anders begonnen dan andere jaren.

Aan alles is voldaan om dit jaar heel creatief te worden: zowel in het werk als met schilderen!