De energie begint weer minder te worden, ik merk het. Heel langzaam lekt het weg. 's Avonds eerder naar bed, 's ochtends langer slapen. Al twee vriendinnen hebben gevraagd of ik al met mijn lamp ben begonnen.
Ik ben voor het eerst niet bang voor de winter, zie niet op tegen de effecten van de winterdepressie. Het mag er zijn, ik verzet me er niet meer tegen. Doe wat ik moet doen, maar weet dat ik het niet helemaal zal kunnen voorkomen.
Afgelopen weken heb ik nagedacht en gesproken met een vriendin met ervaring. Over depressie en hoe het is Ik denk steeds meer dat een winterdepressie toch echt een milde vorm is, in elk geval zoals het bij mij is. En daar ben ik dan maar blij om. Hoe vervelend het ook is, de winter gaat over, de depressie gaat over, de stemming gaat voorbij, de energie bouwt zich straks weer op. Ik ga me gewoon verheugen op het komende voorjaar!
Vrijdag viel er een afspraak uit en had ik zomaar een lege agenda. Niet zo moeilijk om hem weer met werkdingen te vullen, maar in deze drukke tijden is het dan beter om dat even niet te doen. Na het zien van Jeroen Krabbé in DWDD was er bij mij een urgentie ontstaan om de schilderijen te gaan zien, en dit was een te mooie gelegenheid om te laten lopen.
Het was indrukwekkend. 9 schilderijen in één zaal. Een verhaal dat vertelt moest worden en al jaren aan het rijpen was. Ik vind het heel mooi verbeeld. Er wordt ook een film vertoond waarin Jeroen Krabbé de 9 schilderijen laat zien en bij elk schilderij vertelt over zijn keuzes, over de geschiedenis achter het schilderij en over zijn keuze voor beeld, kleur en materiaal. Een uur lang heb ik ademloos gekeken en geluisterd naar zijn boeiende verhaal. Je merkt aan alles hoe diep dit gaat, en ik vind het resultaat monumentaal, ben heel blij dat ik het gezien heb. Ik bleef maar terug gaan naar die zaal.....
Na een broodje in de stad ben ik nog langs mijn oma gegaan. En hoewel oma soms moeite heeft om zaken van nu te onthouden, heeft ze nog veel verhalen over vroeger. We hebben het gehad over tante Jeannette, de zus van mijn opa, uit Amsterdam en Lou, die bij haar heeft ondergedoken tijdens de oorlog. Ik heb ze nog gekend toen ik klein was. Na de oorlog woonden zij in één huis, zonder een stel te zijn, maar wel met zorg voor elkaar. Oma vertelde hoe weinig Lou altijd vertelde over die oorlogsjaren. Soms een klein beetje, maar bij doorvragen ging hij weer op slot. En dat is iets dat Jeroen Krabbé ook in het boek heeft beschreven dat bij deze tentoonstelling hoort: je kunt het je nu niet voorstellen, maar er werd gezwegen want het was te pijnlijk om over te praten.
Woensdag hebben we met heel MEDE een feestje gevierd ivm het 25jarig bestaan van MEDE. Aan de lunchtafel had ik al vernomen dat de precieze datum niet eenduidig is. Maar er was een goed idee en dus is het 25 jarig bestaan van MEDE vastgesteld in 2010.
Er zijn klanten uitgenodigd, een goede spreker gezocht en een prettige locatie geregeld. We hebben vaker externe sprekers ter inspiratie, en het leuke van deze formule is dat we nu een verhaal hebben dat we niet hoeven te vertellen, maar wat ook is gehoord door klanten en waarmee we verder kunnen gaan.
Het verhaal van Jaap van Ginneken was boeiend door de inhoud en door zijn presentatie. Van Ginneken hield de zaal in zijn ban. Als massa-psycholoog op zoek naar patronen in organisaties door naar de dierenwereld te kijken. En voldoende kennis van zaken om ook de link te leggen met het bedrijfsleven. Natuurlijk zijn het symplificaties, maar wel boeiende.
Twee van zijn ideeën over wat nodig is in organisaties vond ik bijzonder interessant. Het eerste was het vermijden van conformisme. Wat hij betoogde is dat mensen zich juist conformeren aan hun omgeving. Het experiment met de stroomstoten is natuurlijk bekend. Hij illustreerde dat met het kuddegedrag van runderen. Het is zo natuurlijk om je te voegen naar wat er om je heen gebeurd. Ook OR-en doen dit, in plaats van de luis in de pels te zijn. Een extra reden om te pleiten voor de OR als vrijplaats voor nieuwe en andere ideeën in de organisatie
In zijn presentatie gebruikte van Ginneken een aantal krachtige beelden die hij illustreerde met delen van prachtige filmpjes. Hieronder een Youtubefilmpje met daarin een vissen die hun massa gebruiken om een aanval af te wenden (het start bij 0.29)
Zijn tweede interessante punt was zelfcoördinatie. In een zwerm spreeuwen heb je slechts een kleine minderheid nodig om de groep richting te geven of te veranderen (de wortel van de groep). In organisaties is dat ook zo. Een bijzondere waardevol perspectief voor OR-en, die zich vaak buigen over veranderingsvraagstukken.
Naast deze boeiende informatie is er natuurlijk gegeten, gedronken en genetwerkt. Een heel geslaagde dag !
