coachen

Mijn "carrière" verloopt niet met grote veranderingen en geplande beslissingen, maar meer als een van toeval in elkaar hangende stroom gebeurtenissen. Ik zit al jaren in hetzelfde werkveld van medezeggenschap en betrokkenheid van medewerkers, maar geen klus, geen jaar lijkt op elkaar. Op deze manier ontwikkel ik mij, naar tevredenheid van mijzelf en al mijn opeenvolgende "bazen".

Ik begon op de middelbare school ooit met het idee om dierenarts te worden (kies exact was mij op het lijf geschreven in die tijd), maar intuitief voelde ik aan dat ik gelukker zou worden als ik "iets met mensen" zou gaan doen.

Zonder baan na mijn studie belandde ik in de OR van Albert Heijn. Wat verloren tijd leek, werd een belangrijke schakel tussen studie en werk. En de afgelopen 15 jaar heb ik als trainer veel bedrijven gezien en interessante, leuke en aardige mensen ontmoet.

De laatste tijd tekent zich steeds duidelijker af dat mijn ontwikkeling zich vervolgt in de richting van coaching. Ik start in mijn huidige praktijk met alle vaardigheden die ik heb opgebouwd. Kijk en praat veel met collega's en lees boeken. En in één van die boeken vond ik de reden om hier vooral mee door te gaan:

"Niks doen.

That's it. Just be, don't do.

Niet weten en niet werken. Daarin onderscheidt zich de echte coach. Gewoon zijn"

uit: Hoeboek voor de coach

de helaasheid der dingen

Een druilerige herfstmiddag is uitermate geschikt om lekker in een stoel weg te zakken in een bijna lege bioscoop en naar een tragi-komische film te kijken. Daar kikker je echt van op!

Gunther leeft met zijn vaders en drie nonkels bij zijn oma. In het mannenhuishouden is men solidair met elkaars leed en vreugde. Veel drank, stoere mannenpraat en mokkeltjes. En natuurlijk het pruimenlied.

Het is een bijzondere film. De momenten dat de vader Gunther naar het leven staat zijn schrijnend. Het geeft een kijkje op het fragiele evenwicht tussen ruwe omgangsvormen en kameraadschap.

http://www.dehelaasheidderdingen.be/

fileleed

Voor mijn werk breng ik nogal wat uren door in de auto. Helaas zijn files in Nederland dan niet te vermijden. Vervelend, maar uiteindelijk kom je wel op de plaats van bestemming. Tijd die ik vaak invul met bellen (hands-free uiteraard) naar collega's over het werk of naar vrienden en familie die ik nogal eens verwaarloos. Maar als het lijstje is afgewerkt en het einde van de file nog niet in zicht is, zoek je andere verstrooiing van de tijd. Lekker muziek luisteren is dan een prima optie.

Ik heb inmiddels heel wat uren doorgebracht met het overschakelen tussen de radiostations: 3FM, 538. Q-music, radio 2. Wat ze allemaal met elkaar gemeen hebben is dat er onderhand meer gepraat wordt dan dat er muziek wordt gespeeld. En bij het zoveelste telefoonspelletje ben ik vorige week op de A12 bij Woerden afgehaakt: voor mij geen gewauwel meer van Jeroen van Inkel of Koen en Sander. Vast aardige gasten, maar niet meer bij mij in de auto.

Dit weekend ben ik in mijn CD-verzameling gedoken, opzoek naar verdwenen pareltjes die ik opnieuw ga beluisteren. De eerste CD met twee meter sessies, een CD met hoogtepunten van 20 jaar PinkPop. En in de bieb deed ik een andere ontdekking: het luisterboek!

Dus vanmorgen ben ik van huis gegaan met de fantastische verhalen van Roald Dahl, voorgelezen door Frank Lammers. Daar kan toch geen disc-jockey tegenop!!!

winterdepressie

Inmiddels wordt ik er niet meer door overvallen (en gelukkig niet al op 22 juni!!!). Maar niet ontkennen dat het er is, is al een stap in de goede richting. Het blijft heel raar: in de zomer kan ik me nauwelijks voorstellen hoe het ook alweer is. Dan bruis ik van de energie, maak zonder moeite lange dagen en ben het zonnetje in huis.

Jarenlang heb ik er last van gehad zonder het te (willen) zien. Tot een collega mij eens na een vergadering apart nam en vroeg wat voor een verschrikkelijks hij had gezegd dat ik zo was uitgevallen. Het was me niet eens opgevallen! Na het zoveelste jaar het gevoel te hebben gehad het liefst een winterslaap te houden, ben ik maar begonnen met lichttherapie. En een beetje blijven bewegen. En niet te zwaar tillen aan een somberder gevoel. Het gaat elk jaar beter, dus ook vast dit jaar. Nu dan toch maar echt beginnen met de lamp.....