Inmiddels wordt ik er niet meer door overvallen (en gelukkig niet al op 22 juni!!!). Maar niet ontkennen dat het er is, is al een stap in de goede richting. Het blijft heel raar: in de zomer kan ik me nauwelijks voorstellen hoe het ook alweer is. Dan bruis ik van de energie, maak zonder moeite lange dagen en ben het zonnetje in huis.Jarenlang heb ik er last van gehad zonder het te (willen) zien. Tot een collega mij eens na een vergadering apart nam en vroeg wat voor een verschrikkelijks hij had gezegd dat ik zo was uitgevallen. Het was me niet eens opgevallen! Na het zoveelste jaar het gevoel te hebben gehad het liefst een winterslaap te houden, ben ik maar begonnen met lichttherapie. En een beetje blijven bewegen. En niet te zwaar tillen aan een somberder gevoel. Het gaat elk jaar beter, dus ook vast dit jaar. Nu dan toch maar echt beginnen met de lamp.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten