familie

Deze donkere decemberdagen zijn voor de familie. Gezellig samen zijn, lekker eten, graag even naar buiten om de jongens wat energie te laten kwijtraken, en na al die quality time ook de dagen aftellen tot het gewone leven weer gaat beginnen.

Mijn zoon Emile heeft deze kerstvakantie wel een hele aparte manier gevonden om met familie bezig te zijn: hij is in zijn voorouders gedoken. Begonnen met een opdracht van school om een stamboom te maken tot zijn overgrootouders. Hij pakte het groot aan: op zoek naar juiste namen, exacte data en foto's heeft hij heel wat uren bellend, tekenend en plakkend doorgebracht. Het resultaat mocht er zijn en iedereen heeft een plaatsje gekregen.

Het smaakte naar meer. Op bezoek bij opa en oma zijn de kwartierstaten uit de kast getrokken. IJverige familieleden hebben al eerder onderzoek gedaan in archieven in de uithoeken van Nederland, zoals Groningen en Friesland. Nog met de hand of de typemachine zijn de resultaten vastgelegd. Op internet vonden we een site van een achterachterneef die van een ander deel van de familie digitale resultaten te melden heeft. En via Google hebben we ook een programma gevonden om je eigen stamboom in te vullen.

En daar is Emile nu mee bezig. Het gaat niet zo snel met zijn twee vingertjes op de laptop. Maar het is een leuke invulling van de vakantietijd en er is veel te ontdekken. De volgende stap wordt een bezoek aan het archief van Utrecht met papa en opa, op zoek naar de familie die nog niet is opgetekend. En zoeken naar een "bekend persoon", want tot zijn teleurstelling is er nog geen beroemdheid opgedoken in zijn speurtocht.

coachen

Mijn "carrière" verloopt niet met grote veranderingen en geplande beslissingen, maar meer als een van toeval in elkaar hangende stroom gebeurtenissen. Ik zit al jaren in hetzelfde werkveld van medezeggenschap en betrokkenheid van medewerkers, maar geen klus, geen jaar lijkt op elkaar. Op deze manier ontwikkel ik mij, naar tevredenheid van mijzelf en al mijn opeenvolgende "bazen".

Ik begon op de middelbare school ooit met het idee om dierenarts te worden (kies exact was mij op het lijf geschreven in die tijd), maar intuitief voelde ik aan dat ik gelukker zou worden als ik "iets met mensen" zou gaan doen.

Zonder baan na mijn studie belandde ik in de OR van Albert Heijn. Wat verloren tijd leek, werd een belangrijke schakel tussen studie en werk. En de afgelopen 15 jaar heb ik als trainer veel bedrijven gezien en interessante, leuke en aardige mensen ontmoet.

De laatste tijd tekent zich steeds duidelijker af dat mijn ontwikkeling zich vervolgt in de richting van coaching. Ik start in mijn huidige praktijk met alle vaardigheden die ik heb opgebouwd. Kijk en praat veel met collega's en lees boeken. En in één van die boeken vond ik de reden om hier vooral mee door te gaan:

"Niks doen.

That's it. Just be, don't do.

Niet weten en niet werken. Daarin onderscheidt zich de echte coach. Gewoon zijn"

uit: Hoeboek voor de coach

de helaasheid der dingen

Een druilerige herfstmiddag is uitermate geschikt om lekker in een stoel weg te zakken in een bijna lege bioscoop en naar een tragi-komische film te kijken. Daar kikker je echt van op!

Gunther leeft met zijn vaders en drie nonkels bij zijn oma. In het mannenhuishouden is men solidair met elkaars leed en vreugde. Veel drank, stoere mannenpraat en mokkeltjes. En natuurlijk het pruimenlied.

Het is een bijzondere film. De momenten dat de vader Gunther naar het leven staat zijn schrijnend. Het geeft een kijkje op het fragiele evenwicht tussen ruwe omgangsvormen en kameraadschap.

http://www.dehelaasheidderdingen.be/

fileleed

Voor mijn werk breng ik nogal wat uren door in de auto. Helaas zijn files in Nederland dan niet te vermijden. Vervelend, maar uiteindelijk kom je wel op de plaats van bestemming. Tijd die ik vaak invul met bellen (hands-free uiteraard) naar collega's over het werk of naar vrienden en familie die ik nogal eens verwaarloos. Maar als het lijstje is afgewerkt en het einde van de file nog niet in zicht is, zoek je andere verstrooiing van de tijd. Lekker muziek luisteren is dan een prima optie.

Ik heb inmiddels heel wat uren doorgebracht met het overschakelen tussen de radiostations: 3FM, 538. Q-music, radio 2. Wat ze allemaal met elkaar gemeen hebben is dat er onderhand meer gepraat wordt dan dat er muziek wordt gespeeld. En bij het zoveelste telefoonspelletje ben ik vorige week op de A12 bij Woerden afgehaakt: voor mij geen gewauwel meer van Jeroen van Inkel of Koen en Sander. Vast aardige gasten, maar niet meer bij mij in de auto.

Dit weekend ben ik in mijn CD-verzameling gedoken, opzoek naar verdwenen pareltjes die ik opnieuw ga beluisteren. De eerste CD met twee meter sessies, een CD met hoogtepunten van 20 jaar PinkPop. En in de bieb deed ik een andere ontdekking: het luisterboek!

Dus vanmorgen ben ik van huis gegaan met de fantastische verhalen van Roald Dahl, voorgelezen door Frank Lammers. Daar kan toch geen disc-jockey tegenop!!!

winterdepressie

Inmiddels wordt ik er niet meer door overvallen (en gelukkig niet al op 22 juni!!!). Maar niet ontkennen dat het er is, is al een stap in de goede richting. Het blijft heel raar: in de zomer kan ik me nauwelijks voorstellen hoe het ook alweer is. Dan bruis ik van de energie, maak zonder moeite lange dagen en ben het zonnetje in huis.

Jarenlang heb ik er last van gehad zonder het te (willen) zien. Tot een collega mij eens na een vergadering apart nam en vroeg wat voor een verschrikkelijks hij had gezegd dat ik zo was uitgevallen. Het was me niet eens opgevallen! Na het zoveelste jaar het gevoel te hebben gehad het liefst een winterslaap te houden, ben ik maar begonnen met lichttherapie. En een beetje blijven bewegen. En niet te zwaar tillen aan een somberder gevoel. Het gaat elk jaar beter, dus ook vast dit jaar. Nu dan toch maar echt beginnen met de lamp.....

Fietsvakantie (2)

Emile en ik hebben twee fantastische dagen gehad. Mooie tochten gemaakt, genoten van het herfstige landschap, veel kilometers in de benen. Samen op de kaart kijken en overleggen over de route

Veel tijd om samen te praten en samen zwijgend te genieten. Emile die groeide tijdens de tocht: het was spannend om te bedenken, maar toen we van start gingen moest hij eerst even wat weerstand overwinnen. Vervolgens liep het lekker en kreeg hij er lol in. Vol ervoor gaan, bijna tot het overmoedige.

Wat is het toch bijzonder, met je kind op pad. Iets doen dat ik zelf nooit had bedacht of uitgekozen. Enthousiast worden door zijn enthousiasme en merken dat het eigenlijk ook gewoon heel leuk is. Ik heb heel erg genoten van de activiteit en het samen iets ondernemen.

Op mijn nachtkastje

Fietsvakantie

Als het weer het toelaat, gaan Emile en ik volgende week twee dagen op fietsvakantie. Een idee ontsproten aan de sterke wil van mijn zoon: hij heeft het er al maanden over. Hij kan nogal wispelturig zijn, dus we hebben eerst maar eens bekeken of het een idee was dat stand hield. En dat deed het. Emile doet niets liever dan fietsen, vind het soms raar dat we met de auto gaan.

Nu zijn er mensen die een fietsvakantie een heerlijk idee vinden, Remco en ik alleen niet. Maar goed, een enthousiast kereltje werkt toch aanstekelijk. Maar er zijn grenzen: het moet wel droog zijn, we moeten wel een doel hebben en we overnachten niet in een jeugdherberg.....

Het plan is nu om naar Holten te fietsen, te overnachten in mijn favoriete hotel in Otterlo (met fantastische keuken en zwembad), onderweg te picknicken en leuke dingen te bekijken en terug met de trein. Er moeten nog heel wat voorbereidingen worden getroffen voor we volgende week dinsdag van start kunnen. Dat doen we lekker samen dit weekend. En ik moet zeggen: het vooruitzicht van een heerlijke maaltijd en een sauna in de avond maakt dat ik al bijna enthousiast ben.

wordt vervolgt....

twee dagen aan zee

Houd van elkaar, maar maak van de liefde geen band; laat haar liever een golvende zee tussen de kusten van jullie zielen zijn

Kahlil Gibran

Net uitgelezen

Inmiddels ook andere boeken over Adamsberg gelezen: De man van de blauwe cirkels, De terugkeer van Neptunus en Maak dat je wegkomt. De boeken zijn mooi geschreven, met aandacht voor de ontwikkeling van karakters en relaties tussen de personen. En, zoals dat hoort bij (literaire) detectives: een verdomd goed plot.

Ogen

Je ogen zijn leuker

dan andere ogen

Het lijken wel vogels

duiven ofzo

Je wimpers de vleugels

die even bewegen

Je vliegt bij me binnen

als ik naar je kijk

en jij kijkt naar mij tegelijk

Micheal Raedecker

Vrijdag hadden Remco en ik weer één van onze geliefde uitjes naar Den Haag. Eerst naar de ghanese ambassade om een visum te regelen. Mooi pand en gewoon lekker ouderwets met een nummertje wachten op een ambtenaar die je ondervraagt wat je gaat doen en hoeveel geld je meeneemt. Met een extra briefje erbij krijgt Remco volgende week zijn visum voor anderhalve week Ghana in november.


In het Gem twee interessante tentoonstellingen gezien. Sally Man is een amerikaanse fotografe die ouderwetse technieken gebruikt. Geen opgepimpte modellen, maar prachtige foto's van haar kinderen met de oneffenheden van de afdrukplaten erin.

Sally Mann

Michael Raedecker maakt schilderijen met verf en garen. Weer eens iets anders dan een kruissteekjespatroon. Ik vond het mooi, met uitgebalanceerd gebruik van ruimte, leegte, materiaal, structuur en kleuren.


Michael Raedecker: Therapy (2005)

feestje

In maart ben ik 40 geworden. En opeens had ik zin in een feestje. Nooit eerder gehad. Niet met mijn afsturen, geen reden om te trouwen, het was er eigenlijk nooit van gekomen. Of als ik heel eerlijk ben, heb ik het altijd gemeden.

En nu ben ik 40 en moest het er wel komen. Samen met Renske een groot feest georganiseerd op een prachtig Fort. En ik heb ervan genoten. Als die mensen die voor mij kwamen, die voor mij belangrijk zijn. Gesprekken tussen mensen die elkaar lang niet hebben gezien. De kinderen die met elkaar heerlijk hebben gespeeld. Waarom niet eerder?? Ach, voer voor psychologen, maar het belangrijkste is dat ik vanaf dit moment echt zal genieten van mijn leven, en daar heb ik nog minstens 40 jaar de tijd voor!!!!

Millenium

Dit jaar heb ik een oude liefde opgepakt: boeken lezen. Veel, lang en het liefst op onmogelijke tijdstippen. En dan de meest uiteenlopende genres, uitgezonderd de zoete liefdesverhalen. Op zoek naar goede boeken krijg ik altijd graag tips.

Ik ben deze zomer, zoals meer mensen bleek na de vakantie op kantoor, in de ban geweest van de Millennium-trilogie van Stieg Larsson. Wat heb ik genoten van de opbouw van het eerste boek: laagje voor laagje steeds meer verwikkelingen en dan in omgekeerde volgorde afwerken. Het kostte mijn nachtrust, maar moeten weten hoe het afloopt.......

De zomer afgesloten met de film over het eerste deel: mannen die vrouwen haten". Het moest minder complex dan het boek, anders was de film 6 uur geweest. Maar wat hebben Remco en ik genoten op een vrijdagmiddag in een lege zaal. De film was mooi, indringend en Zweeds. Laat die Amerikanen er alsjeblieft afblijven. Anders wordt het net zo nep als de Wallander van de BBC.

http://www.stieglarsson.com/