Vrijdag viel er een afspraak uit en had ik zomaar een lege agenda. Niet zo moeilijk om hem weer met werkdingen te vullen, maar in deze drukke tijden is het dan beter om dat even niet te doen. Na het zien van Jeroen Krabbé in DWDD was er bij mij een urgentie ontstaan om de schilderijen te gaan zien, en dit was een te mooie gelegenheid om te laten lopen.
Het was indrukwekkend. 9 schilderijen in één zaal. Een verhaal dat vertelt moest worden en al jaren aan het rijpen was. Ik vind het heel mooi verbeeld. Er wordt ook een film vertoond waarin Jeroen Krabbé de 9 schilderijen laat zien en bij elk schilderij vertelt over zijn keuzes, over de geschiedenis achter het schilderij en over zijn keuze voor beeld, kleur en materiaal. Een uur lang heb ik ademloos gekeken en geluisterd naar zijn boeiende verhaal. Je merkt aan alles hoe diep dit gaat, en ik vind het resultaat monumentaal, ben heel blij dat ik het gezien heb. Ik bleef maar terug gaan naar die zaal.....Na een broodje in de stad ben ik nog langs mijn oma gegaan. En hoewel oma soms moeite heeft om zaken van nu te onthouden, heeft ze nog veel verhalen over vroeger. We hebben het gehad over tante Jeannette, de zus van mijn opa, uit Amsterdam en Lou, die bij haar heeft ondergedoken tijdens de oorlog. Ik heb ze nog gekend toen ik klein was. Na de oorlog woonden zij in één huis, zonder een stel te zijn, maar wel met zorg voor elkaar. Oma vertelde hoe weinig Lou altijd vertelde over die oorlogsjaren. Soms een klein beetje, maar bij doorvragen ging hij weer op slot. En dat is iets dat Jeroen Krabbé ook in het boek heeft beschreven dat bij deze tentoonstelling hoort: je kunt het je nu niet voorstellen, maar er werd gezwegen want het was te pijnlijk om over te praten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten