Dyslexie

Sinds vrijdag weten wij het zeker, Emile heeft ernstige dyslexie. Dat was slecht en goed nieuws. Slecht omdat het iets is dat niet verholpen kan worden, hij zal zijn hele leven moeite houden met lezen en spellen. Het is een ontwikkelingsstoornis in de hersenen, waardoor hij letters en klanken niet goed aan elkaar kan koppelen, of zoiets........ Weer een heel nieuwe wereld, met eigen begrippen waar wij nog niet zo erg in thuis zijn.
Het goede nieuws was dat hij door de ernst van zijn stoornis in aanmerking komt voor behandelingen, extra attentie op school en extra tijd en eventuele hulpmiddelen met toetsen. Er net buiten vallen is niet leuk omdat je dan al deze ondersteuning niet vanzelf en vergoed krijgt, hebben wij om ons heen gezien.

Inmiddels hebben wij al eerder ervaren dat je van zo'n oordeel niet opeens een ander kind krijgt. We hebben de boodschap dan ook heen rustig ontvangen, het bevestigde wat we al vermoeden. Emile was zelf erg geïnteresseerd en wilde gelijk aan de slag met de suggesties voor het lezen in de vakantie. Dat maakt het ook wrang, hij wil zo graag, maar wordt telkens geconfronteerd met zijn onvermogen.

Gelukkig heeft hij andere talenten. Hij scoorde heel erg hoog op ruimtelijk inzicht. Hij is heel erg sportief: volgend jaar speelt hij in de selectie bij voetbal en hij heeft moeten bedanken voor de selectie van tafeltennis. En hij is ongelofelijk handig met eten koken en knutselen. Laatst heeft hij op bestelling een voetenbankje gemaakt voor buurvrouw Monique, en zij kon niet geloven dat hij niet geholpen is. Hij zal niet gaan studeren, maar hij komt ongetwijfeld goed terecht. Het wordt nog moeilijk om te kiezen wat hij echt gaat doen.