Afgelopen weekend hebben wij onze partnerdag aangegrepen om met een goed excuus zonder kinderen lekker uit eten gaan en zondag schandalig lang uit te slapen. En dan te bedenken dat we dit "vroeger" bijna elke week deden en het heel normaal vonden.
Toen ik 12 jaar geleden zwanger was zaten we met een dilemma. We wilden niet trouwen, maar de zaken wel goed regelen voor de gevallen waar je liever niet over nadenkt. Maar al rondvragend kwamen we er achter dat via het stadhuis de zaken toch het best te regelen waren. In die tijd was de discussie over het homohuwelijk nog lastig en toen is er briljant poldercompromis gemaakt: het geregistreerd partnerschap. De finesses weet ik niet meer precies waarom deze tussenstap nodig was, maar wij vonden het een uitkomst: niet trouwen en toch alles regelen. Nou ja alles, we zijn in dat jaar een aantal keren extra naar het stadhuis geweest, o.a. om de ongeboren vrucht te erkennen en het ouderlijk gezag te regelen. Met trouwen was dat niet nodig geweest, maar we hadden het graag over voor ons goede gevoel. Het huwelijk werd enkele jaren later toch opengesteld voor homostellen en het geregistreerd partnerschap kon worden omgezet. Het is zelfs nog in opspraak geweest als tussenstap in een flitsscheiding. Maar wij zijn nog steeds partners, hoewel ik Remco vaak mijn man noem, het is anders zoveel uitleggen!
Het was trouwens wel een bijzondere dag. We hebben het besloten gedaan met een vriendenstel als getuigen die zelf ook tegelijkertijd gingen "partneren". Bij het ontbijt hadden we nog een fikse ruzie omdat we laat waren en ik toch wilde fietsen omdat we in de binnenstad natuurlijk de auto niet kwijt konden..... het waren vast de hormonen. We waren echt een kwartier te laat, en er bleek natuurlijk gewoon een plaats gereserveerd, want de meeste mensen komen met een groot gevolg en een bijzondere auto! We hebben maar hard om gelachen om mijn koppigheid. Gelukkig hoefde ik geen eeuwige trouw te beloven, of ringen te wisselen. Maar ik heb wel uit volle overtuiging ja gezegd tegen het elkaar tot steun zijn en een gezamenlijke huishouding voeren. Ik ben gewoon niet zo van de romantische vergezichten.
Tja, dit jaar waren we beiden op de dag zelf weer vergeten dat het zover was. 's Morgens ben ik het huis uitgesneld naar een pittige klus. En toen ik 's avonds thuis kwam ging het bij mij pas dagen toen ik het felicitatiekaartje zag van mijn schoonouders, zij hadden er wel aan gedacht......... Maar goed, we hebben het in het weekend goed ingehaald en zijn we weer klaar voor het komende jaar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten