seizoenseinde

Elk jaar overvalt het me weer.......

Mijn werk heeft met een bijzonder ritme. Elke maand kent zijn eigen dynamiek en werkzaamheden. Januari en februari zijn redelijk rustig en geven gelegenheid om te werken aan de ontwikkeling van jezelf en het bureau, projecten uit te zetten en gesprekken met klanten te plannen. Maart en april zijn gierend druk, in mei even ademhalen voor de eindspurt in juni. Na het zomerreces dezelfde ontwikkeling, maar dan zonder een pauze zoals in mei.

Inmiddels doe ik dit werk nu zo'n 15 jaar en hoewel ik echt weleens jaloers kijk naar mensen met een regelmatige baan van negen tot vijf wanneer ik weer eens aanzet in de drukke weken, is de dynamiek een onderdeel van mijn leven. Of past het me zo goed omdat ikzelf ook niet bepaald gelijkmatig ben? Van beide een beetje waarschijnlijk.

Ik vind het stiekem heerlijk om hard te werken en geniet van het resultaat. Ik sta niet op een podium, maar krijg wel regelmatig in figuurlijke zin applaus aan het einde van een training of project. We hebben het er als collega's onderling wel eens over, het werkt ook verslavend. Ik voel soms de adrenaline stromen, mijn zintuigen staan op scherp en dan het gevoel wanneer mijn inzet ook aanslaat.........

De keerzijde van deze manier van werken heb ik ook gezien. Collega's die even minder presteren door externe oorzaken en in crisis komen: je bent nl. altijd zelf de meest kritische toeschouwer. Die moeite krijgen om de dynamiek vol te houden, je elke keer weer op te laden bij een volgende klus.

Wat mij in balans houdt is de afwisseling met rustige momenten. In het begin had ik er moeite mee om daar de waarde van te zien. Voelde ik mij een junk die afkikte van zijn verslaving als de drukte voorbij was. Wat nou lekker even niets doen, ik miste de kick!! Inmiddels weet ik dat de rust goed is en het afkicken erbij hoort. Rust betekent niet dat ik helemaal stil zit, maar de tijd vul ik dan met leuke dingen buiten het werk. Een actieve vakantie, schilderen, sporten, in de tuin werken en leuke dingen doen met de mannen. Allemaal zaken die mij geen stress geven maar juist energie voor de volgende krachtsinspanning.

Het is bijna zo ver. En mijn lijf heeft inmiddels ook aangegeven dat het er tijd voor is. Ik slaap slecht, wordt om vijf uur wakker, ben 's avonds moe en blijf doormalen. Het duurt altijd een paar dagen voor ik de symptomen herken. Dus in plaats van nog even gas te geven tot de vakantie begint, ga ik vanaf vrijdag ook afbouwen. Nog een paar (leuke) interne zaken en dan de verdiende rust. Mijn koffer staat al in de berging, mijn kast is straks op orde en dan kan de zomer echt beginnen!