Niels is de laatste weken vaak bezig met de gedachte wat er gebeurt als hij uit huis gaat en op zichzelf gaat wonen. Lekker op tijd, want hij is 11 jaar oud. Maar goed, je kunt niet vroeg genoeg beginnen om dat voor te bereiden. Want wat moet je eigenlijk allemaal kunnen en weten voordat je zelf een huishouden kunt bestieren. Koken, wassen, de papier- en bankzaken........ het is nogal wat. Het is niet voor niets dat mensenkinderen van alle diersoorten de langste tijd afhankelijk zijn van hun ouders.
Tot mijn grote schrik zie ik om mij heen dat kinderen steeds langer thuis blijven wonen, tot ver voorbij de leeftijd dat ze uitgepuberd zijn. Kinderen van 21, 22 (kun je ze dan nog zo noemen?) die allang werken en een zelfstandig leven leiden, maar bed en bord nog bij pappie en mammie hebben staan. En tot mijn grote verbazing vinden niet alleen die kinderen het prima, maar ook ouders vinden het heerlijk. Het idee alleen al doet mij gruwen. Maar misschien ben ik ook wel van een bijzonder slag moeders. Toen ik zwanger was van Niels, vielen mij in Italië opeens alle wat oudere stellen op die weer lekker met zijn tweeën met vakantie waren. Het feit dat het praktische ouderschap een einddatum heeft, vond ik een geruststellende gedachte. Ik merk dat de jongens steeds meer ruimte gaan innemen in huis, op de bank maar ook qua tijd. Niet meer lekker een avond samen op de bank, de helft van de tijd delen we het met minimaal 1 bijna-puber. Er komt ongetwijfeld een natuurlijk moment dat je huis echt helemaal is overgenomen en je het moet terugveroveren. En dat kan alleen door de jongen het nest uit te duwen!
In de Linda stond laatst een artikel met gruwelijke voorbeelden: "Kleuters van 19". Moraal van het verhaal: we pamperen ze veel te lang. Laat ze dingen doen, en ruim niet alles achter hun kont op. Geen wonder dat ze dan onzelfstandig zijn en blijven hangen in hotel Mama.
Dinsdag reed ik als meehelpmoeder op de fiets met de klas op weg naar de Boswerf voor
een natuurbelevingsles. Naast Ilonka en samen goed voor zes zoons. Wij hebben de ervaringen uitgewisseld over hoe je dat nu doet: jongens opvoeden tot echt zelfstandige wezens. Haar schoonmoeder vindt het een schande dat zij haar jongens laat afwassen, stofzuigen en hun kamer opruimen, maar ze doet het lekker toch!
Voorlopig hebben we ze nog wel een tijdje in huis. En dat is nog steeds gezellig en er moet nog genoeg gezorgd en geregeld worden. Maar volgens mij is het een mooi moment als je met trots kunt toekijken wanneer je zoons vol vertrouwen en zelfstandig verder gaan met hun leven. Daar doe je het uiteindelijk toch voor?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten