fietsvakantie 4

We hebben het volbracht, een hele week op de fiets. En het is zo mooi dat er achteraf in zo'n week altijd meer zit dan je vooraf bedenkt.

Toen ik zondagavond in mijn bed lag overviel mij de gedachte: waar gaan we aan beginnen. Een hele gewone gedachte voor mij, die ik altijd heb als ik met vakantie ga, de eerste dag als ik begin met werken, bij een nieuwe baan, nieuwe man. Kortom bij elke, al dan niet zelf ingezette, verandering in mijn leven. De afloop is trouwens ook altijd dezelfde, maar dat later......
Op de fiets bleek dat Emile hetzelfde heeft. En die zegt dan met heerlijke kinderlijke logica: "ik vind het spannend, maar ik wil het wel".

Vooraf hadden we een route uitgestippeld met overnachtingen in kampeerhutten. Lekker geen tent mee, maar aanschuiven bij tafel, fornuis en bed. Het maakte het leven een stuk eenvoudiger. Het gaf een heerlijk ritme: opstaan, ontbijten, inpakken, fietsen met een regelmatige stop onderweg, aankomen, inchecken, eten, spelletje spelen en lezen en tenslotte op tijd naar bed.

Emile stond elke ochtend te springen om weer op weg te gaan, hij vond het een groot avontuur. Natuurlijk zijn er ook momenten geweest dat het zwaar was voor hem. Maar met een wat langere stop en een tosti was het moreel weer op pijl en hervatten wij de tocht. We hebben leuke gesprekken gehad: over zijn voetbalambities, reizen naar Ghana, zijn vrienden en vakantie. En we hebben ook hele stukken apart gereden, heerlijk rustgevend door prachtige stukken Nederland. Hoogtepunten waren de oude zeeweg langs het Veluwemeer, het Vechtdal tussen Dalfsen en Ommen en het Fochteloeerveen bij Veenhuizen.

Aan het einde van onze avonturen op vrijdag voelde ik mij heel erg in balans. De beweging, de buitenlucht en de rust hebben mij goed gedaan. Ik ben trots op mijn doorzettende zoon en voel mij een stoere moeder. En het weerzien met de rest van de familie was leuk! We hebben er nog twee dagen aan vastgeplakt, zijn zaterdag naar Groningen geweest en zondag met de auto weer naar huis.