Met het moeder worden ben ik ook in een wereld terecht gekomen die van de rest van de mensheid wordt afgeschermd, de wereld van de "kinderprofessionals". Wij hebben in de loop van de jaren een heleboel zeer aardige en kundige vakmensen ontmoet, maar soms is er weer zo'n ervaring........
Ik heb me de afgelopen jaren vaak verbaasd en soms boos gemaakt over hoe er wordt gekeken naar "normaal" en "afwijkend" bij kinderen. Kleuters maken inmiddels op 4 jarige leeftijd al hun eerste CITO om snel te kunnen zien of ze afwijken van de normale ontwikkeling. Als je in schoolklassen kijkt, zit er meer dan de statistisch logische hoeveelheid kinderen die buiten de "normale" ontwikkeling vallen. Thuis hebben wij zelfs een score van 100%, en dat maakt dat we inmiddels een ruime ervaring hebben opgebouwd.
Vanavond zijn we weer verbaasd door een (inmiddels bekende) kreet uit het circuit: het dossier is niet compleet. Onze jongste lijkt een stevige vorm van dyslexie te hebben. Hij heeft daar last van, want het is een leergierig en gemotiveerd jongetje. Hij gaat rustig enkele weken werken aan zijn eerste spreekbeurt over Ghana, met heel veel moeite de informatie lezend, wat hij wil vertellen fonetisch opschrijven om vervolgens een prima te halen!! Maar ja, het lezen wordt steeds meer, dus op een gegeven moment kan hij het niet meer compenseren met zijn andere talenten en mateloze inzet, het vraagt extra ondersteuning. Dat is nog niet zo eenvoudig, want dan kom je in aanraking met de protocollen, zorgverzekeraars, indicaties, onderzoekers en behandelaars, woorden die Emile nog lang niet foutloos kan schrijven!
Ik ben gewend om informatie te verwerken, maar hierin raak ik toch elke keer weer verstrikt. Daarnaast kost het ook veel tijd, zowel in uren als in de tijdspanne van het moment dat je constateert dat er iets is, tot het moment dat er concreet iets gaat gebeuren. De eerste keer dat we zo'n traject ingingen kon ik daar bij vlagen ook heel boos over worden. Over het feit dat er een "stempeltje" nodig is voordat er iets kan gebeuren, terwijl duidelijk is dat het nodig is. Van het overgeleverd zijn aan procedures en voorschriften, terwijl het over je kind gaat.
Maar goed, inmiddels heb ik mij neergelegd bij het feit dat scholen en systemen zich niet aanpassen aan je kind of jezelf, en dat je op zoek moet gaan naar wat jou past. Het is een belangrijk lesje loslaten geweest de afgelopen jaren. En een labeltje maakt niet dat je opeens een ander kind hebt. Dus we gaan weer vrolijk verder met het bij elkaar rapen van (nog meer) informatie zodat ergens iemand, zonder Emile ooit gezien te hebben, kan bepalen dat extra ondersteuning echt nodig is, iets wat wij en school inmiddels al lang weten. En misschien toch ook nog maar een pinnig briefje schrijven ter bestrijding van, naar ik hoop, de bureaucratie maar waarschijnlijk alleen mijn eigen frustratie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten