Afgelopen dagen een training gehad met het dagelijks bestuur van een OR die ik inmiddels al heel lang train. Het waren zeer bijzondere dagen, waarbij leren en persoonlijke gesprekken heel dicht bij elkaar lagen. Wat ik met deze klant deel vind ik heel uniek en waardevol. De mogelijkheid om te groeien in mijn vak als trainer en coach, professioneel uitgedaagd worden om alles uit de kast te trekken en nieuwe dingen te ontwikkelen, en een hartelijke band opbouwen met een aantal van de leden.
Het heeft een lange voorgeschiedenis en begon al 10 jaar geleden, toen ik voor het eerst meeging naar Zeeland. Vervolgens deed ik een OR, kwam de COR erbij, nam ik de rol van contactpersoon over en zonder het te merken zat ik er opeens middenin.
Vervolgens kwam er een intensieve klus rond de kerst in 2007. Weken waarin ik meer in Oud-Londen zat dan thuis. Overdag werden discussies op het scherpst van de snede gevoerd, 's avonds dronken we oude port met oude kaas aan de bar. Dat schept een band, zeker toen na twee maanden weer overnieuw kon worden begonnen omdat de bakens werden verzet.
Met de verandering in de organisatie kwam de mogelijkheid voor een verandering in de medezeggenschap ook dichterbij. En ik werd gevraagd om de projectgroep die dit ging voorbereiden te begeleiden. In combinatie met het vervolg dat het heeft gekregen de klus van mijn carrière tot nu toe. Alles lag open, alles was mogelijk en het was een prachtige zoektocht, gevold door een spannend politiek spel om het nieuwe gedachtengoed omarmt te krijgen. Soms voelde het als liggen in een spagaat door mijn verandering van werkgever, maar het is een ervaring geworden om in te lijsten.
Het werd een beetje mijn kindje, en als geestelijk moeder ben ik inmiddels ook al twee jaar betrokken bij het tot bloei komen van het nieuwe gedachtengoed. In een team met collega's geven wij het beste van MEDE om ze telkens weer een stap verder te helpen.
En nu dus weer even een bezinning met het DB. Een boot werkt goed en rustgevend, maar er is ook gewerkt aan een volgende stap in de ontwikkeling van het team. Met zo'n kleine groep, en met de binding die ik heb, voelt het als koorddansen tussen persoonlijke betrokkenheid en professionele ruimte. Het is vertrouwd, maar inzuigen in de groep ligt steeds op de loer en dan verlies ik scherpte. Maar in de juiste balans is de scherpte en feedback er, en het vraagt docering. Soms even groot, en dan weer klein.
Voor mij deze twee dagen ook weer veel mogelijkheden voor reflectie ten behoeve van mijn opleiding tot coach. En dat maakt het voor mij ook zo waardevol, en zo blijft de ontwikkeling hand in hand gaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten