Bijkomen

Voor het eerst sinds jaren hebben wij al in december de vakanties geregeld en nu was het dan zover, we gingen naar de Ardennen. Een weekje in een huisje in de buurt van Durby. Tijd voor kastelen, wandelen, spelletjes en voor elkaar.

De belangrijkste reden om vroeg te boeken is Niels, hij vraagt duidelijkheid en voorspelbaarheid en dat gaf een stuk minder stress rond twee weken meivakantie: één week was immers ingevuld. Dan kun je toch nog vergeten te vertellen waar we precies heen gaan. Deze keer geen park met zwembad en voetbalveld. Tja, dat hadden wij de vorige meivakantie wel, dus hij had zijn zwem- en voetbalspullen ingepakt... Bijzonder om te merken hoe zo'n brein dus werkt. Gelukkig weten wij dat nu en na een paar dagen aanpassen aan de andere omstandigheden waren we allemaal in de juiste vakantiehouding.

En dat betekent tegenwoordig: uitslapen tot half 10 (kun je je niet voorstellen als je in de baby's zit, maar het komt echt vanzelf), rustig ontbijten, een tafeltennistoernooitje, een uitstapje, boodschappen, eten, wandelen, nog even tv of een boek lezen en dan weer lekker slapen. Wat mij betreft een ritme dat ik weken kan volhouden.

Vooral het wandelen vind ik zo bijzonder. Ik hoor veel ouders mopperen dat zij hun kinderen niet meekrijgen. Wij wandelen al jaren in de vakantie; thuis nemen we de tijd niet en vinden we ook minder leuk: te bekend, geen heuvels, zee of bergen. Het is gestart op de vakantie in Noorwegen, een jaar of 4 geleden. De jongens vonden het erg leuk om de berg op te lopen, stempels te verzamelen en medailles op te halen. Emile was net 5 jaar en liep met gemak mee.

In de Ardennen zijn we verrast door de goede routes. Overal in de omgeving waren ze uitgezet met de bekende markeertekens. We zijn een aantal avonden na het eten er nog op uit geweest, uurtje of 2 lopen met z'n vieren. Ik ben dus weer helemaal bijgekomen en klaar voor de laatste zes weken tot de zomervakantie: over 2 maanden zitten we al in Wales!!!

Moderne Madonna

Naast het fotomuseum zijn wij gisteren ook naar het Museum voor Schone Kunsten (wat zeggen die Belgen dat toch mooi!!!) geweest. Want daar hangt een schilderij waarop ik al bladerend door de kunstboeken mijn oog al diverse malen had laten vallen: de Madonna van Jean Fouquet. De gebruikte kleuren zien er buitengewoon helder en modern uit (rode en blauwe cherubijntjes!). Het was ook prachtig, ik vind het een bijzonder schilderij. Zeker wanneer je bedenkt dat het geschilderd is rond 1450.

Ook hier stond een minnares van de koning model voor de Madonna. Voor wie van dit soort verwikkelingen houdt, kijk "The Tudors" op zondagavond.

Bevrijdingsdag

Vanmorgen werden wij wakker in een stil huis. Het is vreemd om elke keer weer te merken dat de stilte van slapende kinderen een andere is dan wanneer ze weg zijn. Het was een stilte van het laatste soort: de mannen zijn beiden aan het logeren. Een dag samen: pure luxe die ons in de schoot is geworpen en het kost even tijd om te bedenken wat te doen. Het is Antwerpen geworden , de stad van ons eerst uitje samen, ooit, lang geleden.....


Antwerpen heeft een goed Fotomuseum http://www.fotomuseum.be/ waar we een groot deel van de dag hebben doorgebracht.
De tentoonstellingen in dit museum stonden allen in het teken van Afrika. Congo is 50 jaar onafhankelijk van België en twee van de tentoonstellingen gingen hierover. Elke keer weer valt ons op hoe bijzonder mooi dit museum zijn tentoonstellingen inricht.
De eerste die wij gezien hebben was van Carl de Keyzer, een belgische fotograaf en lid van Magnum. Hij is door Congo gereisd aan de hand van een reisgids uit 1958 en heeft prachtige foto's gemaakt, waaronder de foto hiernaast. De koloniale resten zijn nog te vinden, maar er is niet veel over, na oorlogen, chaos en verval. Maar goed, Congo hoort bij de geschiedenis van België en ik wist daar eigenlijk niets van.

De tweede tentoonstelling, op dezelfde verdieping, waren archiefbeelden van de kolonisatie van Congo. Vanaf begin 20ste eeuw is dit vastgelegd op foto's en Carl de Keyzer heeft samen met Johan Lagae een selectie gemaakt uit duizenden beelden. Informatief, maar ook schokkend. De trots die sprak uit de citaten over het brengen van beschaving stonden in schril contrast met o.a. een beeld van een ontbonden lijk langs de kant van de weg en de vele foto's van de dwangarbeid die moest worden gedaan.


Mooie afsluiting was op de vierde etage de tentoonstelling van hedendaagse Afrikaanse fotografen met als thema "Grenzen".

De foto's waren zeer divers en drukte het thema uit als de letterlijke grenzen, de grenzen tussen Afrika en Europa (zoals de foto hiernaast van Kader Attia) maar ook de sociale grenzen. Van die laatste blijft de foto's van de albino's in Senegal me erg bij. Op een begeleidende video ( te zien op http://weblogs.vpro.nl/trendspotting/category/bamako/ ) vertelde de fotograaf dat albino kinderen binnen moeten blijven
met bv de verkiezingen, omdat ze anders gestolen worden om te offeren.

Tja, inmiddels een vol hoofd met beelden en indrukken en veel te overdenken op deze feestelijke dag. Wij vieren vrijheid, maar dat is voor lang niet iedereen vanzelfsprekend. En toch heb ik genoten van de lunch, met heerlijke pasta en een passende, koele, droge witte wijn!!!

oranjekoorts

Het wereldkampioenschap voetbal in Zuid-Afrika is nog maar een maand weg. Een rustige maand voor mij waarin ik veel zelf zal ondernemen, want mijn mannen zitten dan voor de buis. Ik geloof dat we op 11 juli op de boot naar Engeland zitten en Niels vroeg zich al ongerust af of hij dan de finale wel kan kijken. Tja, de kans dat Nederland dan speelt is natuurlijk heel klein, maar het geloof in een overwinning is er bij mijn kleine mannen zeker.

De oranje spullen die onze huiskamer gaan sieren zijn inmiddels al boven water gekomen door het uitzoeken van de spullen voor de koninginnemarkt. De jongens hebben enkele jaren geleden ervaren dat dit een hele adequate manier is om je kas te spekken. Dus ja, ook dit jaar waren wij weer van de partij. De middagen na school zijn doorgebracht met het uitzoeken van de spullen en overleggen over de prijzen. In de achtertuin zijn de kleden uitgelegd en de aantrekkelijkste opstelling uitgeprobeerd. Emile heeft een kastje getimmerd om alle knuffels mooi in te zetten. En donderdag is alles ingepakt om mee te nemen.

Hoe vroeg ga je daar nou naar toe? Het is wel de eerste dag van de vakantie, maar ja als je erg laat bent is er geen plek meer te vinden. Het compromis werd acht uur vertrekken, vriend Hugo ophalen en dan naar het centrum. Fietsend de wijk uit kwamen we niemand tegen, maar hoe verder naar het centrum....... Het is niet gelukt om een A-locatie te bemachtigen. De eerste kinderen stonden er al rond vijf uur, en om half 7 was het al druk. Goed om te weten, maar ook volgend jaar halen wij dat niet.

Voor de jongens was het erg gezellig. Er liepen veel vrienden aan en het is daar leuk mee over de markt struinen (ouders neem je mee om dan op je waren te passen). Voetbalvrienden, schoolvrienden van de huidige - en voormalige scholen, scoutingleiding, we hebben ze allemaal gesproken. En hoewel het weer voor een duidelijk mindere opkomst zorgde, is er toch redelijk verkocht. Niels kon weer een leuk bedrag op zijn rekening storten en komt weer iets dichter in de buurt van zijn nieuwe gitaar en Emile wordt gewoon zo snel mogelijk miljonair.
En 's middags lekker naar Utrecht. We waren wat laat, maar het kwam eigenlijk pas net op gang. Het zonnetje kwam door en de bandjes klonken goed. Het was een heerlijke dag.

De spullen die niet verkocht zijn staan inmiddels weer op zolder, maar de oranje mutsen en petjes hebben we bij de hand gehouden voor het volgende festijn.

een mooie liefdesverklaring

"however far away, I will always love you"

Middagje muziek geluisterd, onderwijl kinderen weggebracht en een lasagne gemaakt. Mooie muziek, echt jaren 80!

Mytisch

Een week of wat geleden zijn we met de jongens naar de film "Percy Jackson" geweest. Niels had het boek voor zijn verjaardag gekregen, uitgelezen en wilde het graag zien.

De hoofdpersoon was een zoon van Poseidon en een aardse vrouw. Hij had een opdracht te vervullen om de wereld te redden. Hij ging in training, moest drie parels zoeken, kwam Medusa (Uma Thurman) tegen en slaagde natuurlijk in zijn opgave. De schrijver heeft gebruik gemaakt van de oude griekse verhalen en heeft ze in een modern jasje gestoken. Op dit moment lezen Niels en ik samen het verhaal van Perseus, voor kinderen opgeschreven door Imme Drost, waarop Percy gebaseerd is. En inderdaad, Medusa komt erin voor.

De griekse mythen zijn ook een belangrijk thema in de schilderkunst, zeker in mijn favoriete periode: de renaissance. Vandaag was ik even lekker aan het bladeren en kwam ik weer één van mijn lievelingsschilderijen tegen: Jupiter en Io van Correggio. Correggio is niet zo bekend als Botticelli en Raphael, maar heeft een aantal meesterstukjes gemaakt, waaronder dit werk. Het is onderdeel van een serie van 4 schilderijen, gebaseerd op de verhalen van Ovidius: de metamorphosen. Zeus (Jupiter) die een mooie vrouw ziet en zich in een andere gedaante aan haar openbaart.

Aan Io openbaarde Zeus zich als een wolk. Deze vermomming moest ook zijn vrouw af leiden, want zij had gemerkt dat hij zijn oog had laten vallen op Io.
Wat zo bijzonder is aan dit schilderij is de prachtige huid van Io, de wolk die je bijna voelt en waarin de hand en het gezicht van Zeus zichtbaar zijn, en de overgave en extase van Io. Dit is de 15de eeuw met al zijn kerkelijke kunst. Correggio heeft iets gedaan dat in Italië in elk geval niet gebruikelijk was. Waarschijnlijk had dat ook te maken met zijn opdrachtgever Frederigo Gonzaga, die van erotische schilderijen hield.

Het schilderij hangt in Wenen en daar wil ik graag een keer gaan kijken. Voor mij is het een levensgroot schilderij (het is 1.60 m hoog). Op papier voel ik al bijna de hand op de huid, hoe zal dat niet zijn bij als je ervoor staat.

oma 87!

Dit weekend hebben wij met de hele familie gevierd dat mijn oma 87 is geworden. Dat is altijd een leuk moment, omdat het ook één van de weinige momenten is dat we elkaar dan allemaal zien. De familie is groot en breidt zich nog steeds uit.

Ooit waren mijn zusje en ik de enige kleinkinderen, mijn ooms nog jong en de familie klein. Inmiddels zijn mijn neefje en nichtjes ook groot, krijgen ze vrienden en vriendinnen en hebben Ingrid en ik voor 6 achterkleinzonen gezorgd. Met zulke grote leeftijdsverschillen is het lastiger om op de hoogte te zijn en bij elkaar aan te sluiten. Ik ben inmiddels over de 40 en mijn jongste neef zit op de middelbare school. Maar hyves geeft een leuk inkijkje in elkaars leven en de start voor een praatje.

Het ging natuurlijk ook over de streken van mijn opa, een aanwezige en luidruchtige man, altijd in voor een grapje, veel eten en geinteresseerd in het wel en wee van familie en politiek. Hij is inmiddels 9 jaar geleden overleden, maar hij is er nog altijd bij door onze herinneringen.

En oma was met recht het stralende middelpunt van de middag en avond. Nee, ze weet niets voor haar verjaardag want ze heeft alles. Maar met iedereen die haar lief is heeft ze weer één van de mooiste dagen van het jaar. Even praten met iedereen, luisteren naar de verhalen, verbaast over het kado dat toch is georganiseerd (een jaar lang elke twee weken verse bloemen) en genietend van het lekkere eten dat ze heeft geregeld.