Aanpassen

We hebben ons afgelopen weken gebogen over de belangwekkende vraag: wat doen we met de vakanties? Leuke plannen gemaakt: een weerzien met Wales na 15 jaar en een weekje sportief in de Ardennen.

Het past eigenlijk helemaal niet bij ons, om zo vroeg de vakantie te plannen. Keuzes stellen we eigenlijk altijd graag uit, je kunt nog bij van alles wegdromen en we zijn nogal van het "we zien wel". Maar ja: "wij" zijn niet "wij allemaal". Met een kind met een voorkeur voor voorspelbaarheid en structuur zijn wij de afgelopen jaren met vallen en opstaan op zoek geweest naar een comfortabel evenwicht tussen ruimte en structuur.

Dat was een zoektocht, zeker omdat onze tweede zoon juist de voorkeur heeft voor ruimte, afwisseling en dynamiek. Hoe krijg je het bij elkaar? Tja, ze lijken gewoon op hun ouders, onze verschillen zijn ook zo groot. Een eye-opener, met dank aan Ankie van Zuilen, de zeer ervaren dame van Zonnehuizen.

Stiekem is het een mooi thema in mijn leven: hoeveel pas je je aan, en waar houd je aan vast? Werken met mensen, zoals ik doe als trainer en coach, is ook altijd weer het zoeken naar dit evenwicht. Veel ruimte voor de eigenheid van je gesprekspartner(s) maar ook kritische vragen stellen, spiegelen en mening geven. En dat alles in de juiste dosering......

Creativiteit

Voor mijn werk is creativiteit belangrijk. In de drukte is daar wel eens moeilijk bij te komen, dan is het makkelijk om te vertrouwen op de routine en gebaande paden.

Een aantal jaren geleden vond ik voor mij de manier om makkelijker bij mijn creativiteit te komen. Ik begon met schilderlessen, en door de andere manier van kijken naar wat ik schilder en lekker bezig te zijn met verf, stroomde het niet alleen tijdens tijdens de les, maar had het ook effect op mijn werk. Dat merkte ik pas echt toen ik een keer een jaartje gedwongen stopte, en daarna weer begon. Het verschil was merkbaar en sinds die tijd ben ik regelmatig met vieze handen en voor een ezel of zeefraam te vinden.

Spannend waren de twee jaren modelschilderen. Het eerste half jaar stond er naar mijn idee geen lijn goed. Prachtige modellen, mooie resultaten om mij heen, maar ik bakte er nog niet veel van. Ik kreeg bijzonder veel bewondering voor het ambacht van de klassieke schilders, ik keek met nog meer aandacht naar de schilderijen in het Uffizi in Florence, waar ik in die tijd een bezoekje bracht. De eigen manier van werken was nu ook wel weer duidelijk: dunne lijntjes zetten lukt mij niet (hoe makkelijk dat ook is met corrigeren) en ik geloof dat ik niet één keer iets in huidkleur heb gemaakt. Mijn pallet heeft als basis rood en paars, en verder gebruik ik ook vaak oranje, geel en groen.

Gelukkig had ik jaren daarvoor al een belangrijke les geleerd: je hoeft niet elke keer een meesterstuk af te leveren. Het proces van kijken, proberen, bijvoegen, weghalen, omdraaien en kleuren zoeken: dat is waar het om gaat. En als dat dan ook nog een leuk werk oplevert, is dat mooi meegenomen.

Dit jaar ben ik begonnen met druktechnieken, want bij mijn creativiteit hoort ook verandering, niet te lang hetzelfde doen. Met een zeef of een roller met etsinkt werken is wezenlijk anders dan met een kwast. Minder direct, meer nadenken en vooral: experimenteren!!!!! Uitproberen welk effect het heeft als je over elkaar drukt, je een sjabloon maakt, je gaat krassen, ........

En met dat experimenteren ben ik ook weer terug bij mijn werk, want dat wil ik dit jaar gaan doen. Nieuwe dingen uit proberen. En dit jaar voor het eerst mijn agenda niet volladen, maar ruimte houden voor het onverwachte. Het is even wennen, maar mijn jaar is anders begonnen dan andere jaren.

Aan alles is voldaan om dit jaar heel creatief te worden: zowel in het werk als met schilderen!

familie

Deze donkere decemberdagen zijn voor de familie. Gezellig samen zijn, lekker eten, graag even naar buiten om de jongens wat energie te laten kwijtraken, en na al die quality time ook de dagen aftellen tot het gewone leven weer gaat beginnen.

Mijn zoon Emile heeft deze kerstvakantie wel een hele aparte manier gevonden om met familie bezig te zijn: hij is in zijn voorouders gedoken. Begonnen met een opdracht van school om een stamboom te maken tot zijn overgrootouders. Hij pakte het groot aan: op zoek naar juiste namen, exacte data en foto's heeft hij heel wat uren bellend, tekenend en plakkend doorgebracht. Het resultaat mocht er zijn en iedereen heeft een plaatsje gekregen.

Het smaakte naar meer. Op bezoek bij opa en oma zijn de kwartierstaten uit de kast getrokken. IJverige familieleden hebben al eerder onderzoek gedaan in archieven in de uithoeken van Nederland, zoals Groningen en Friesland. Nog met de hand of de typemachine zijn de resultaten vastgelegd. Op internet vonden we een site van een achterachterneef die van een ander deel van de familie digitale resultaten te melden heeft. En via Google hebben we ook een programma gevonden om je eigen stamboom in te vullen.

En daar is Emile nu mee bezig. Het gaat niet zo snel met zijn twee vingertjes op de laptop. Maar het is een leuke invulling van de vakantietijd en er is veel te ontdekken. De volgende stap wordt een bezoek aan het archief van Utrecht met papa en opa, op zoek naar de familie die nog niet is opgetekend. En zoeken naar een "bekend persoon", want tot zijn teleurstelling is er nog geen beroemdheid opgedoken in zijn speurtocht.

coachen

Mijn "carrière" verloopt niet met grote veranderingen en geplande beslissingen, maar meer als een van toeval in elkaar hangende stroom gebeurtenissen. Ik zit al jaren in hetzelfde werkveld van medezeggenschap en betrokkenheid van medewerkers, maar geen klus, geen jaar lijkt op elkaar. Op deze manier ontwikkel ik mij, naar tevredenheid van mijzelf en al mijn opeenvolgende "bazen".

Ik begon op de middelbare school ooit met het idee om dierenarts te worden (kies exact was mij op het lijf geschreven in die tijd), maar intuitief voelde ik aan dat ik gelukker zou worden als ik "iets met mensen" zou gaan doen.

Zonder baan na mijn studie belandde ik in de OR van Albert Heijn. Wat verloren tijd leek, werd een belangrijke schakel tussen studie en werk. En de afgelopen 15 jaar heb ik als trainer veel bedrijven gezien en interessante, leuke en aardige mensen ontmoet.

De laatste tijd tekent zich steeds duidelijker af dat mijn ontwikkeling zich vervolgt in de richting van coaching. Ik start in mijn huidige praktijk met alle vaardigheden die ik heb opgebouwd. Kijk en praat veel met collega's en lees boeken. En in één van die boeken vond ik de reden om hier vooral mee door te gaan:

"Niks doen.

That's it. Just be, don't do.

Niet weten en niet werken. Daarin onderscheidt zich de echte coach. Gewoon zijn"

uit: Hoeboek voor de coach

de helaasheid der dingen

Een druilerige herfstmiddag is uitermate geschikt om lekker in een stoel weg te zakken in een bijna lege bioscoop en naar een tragi-komische film te kijken. Daar kikker je echt van op!

Gunther leeft met zijn vaders en drie nonkels bij zijn oma. In het mannenhuishouden is men solidair met elkaars leed en vreugde. Veel drank, stoere mannenpraat en mokkeltjes. En natuurlijk het pruimenlied.

Het is een bijzondere film. De momenten dat de vader Gunther naar het leven staat zijn schrijnend. Het geeft een kijkje op het fragiele evenwicht tussen ruwe omgangsvormen en kameraadschap.

http://www.dehelaasheidderdingen.be/

fileleed

Voor mijn werk breng ik nogal wat uren door in de auto. Helaas zijn files in Nederland dan niet te vermijden. Vervelend, maar uiteindelijk kom je wel op de plaats van bestemming. Tijd die ik vaak invul met bellen (hands-free uiteraard) naar collega's over het werk of naar vrienden en familie die ik nogal eens verwaarloos. Maar als het lijstje is afgewerkt en het einde van de file nog niet in zicht is, zoek je andere verstrooiing van de tijd. Lekker muziek luisteren is dan een prima optie.

Ik heb inmiddels heel wat uren doorgebracht met het overschakelen tussen de radiostations: 3FM, 538. Q-music, radio 2. Wat ze allemaal met elkaar gemeen hebben is dat er onderhand meer gepraat wordt dan dat er muziek wordt gespeeld. En bij het zoveelste telefoonspelletje ben ik vorige week op de A12 bij Woerden afgehaakt: voor mij geen gewauwel meer van Jeroen van Inkel of Koen en Sander. Vast aardige gasten, maar niet meer bij mij in de auto.

Dit weekend ben ik in mijn CD-verzameling gedoken, opzoek naar verdwenen pareltjes die ik opnieuw ga beluisteren. De eerste CD met twee meter sessies, een CD met hoogtepunten van 20 jaar PinkPop. En in de bieb deed ik een andere ontdekking: het luisterboek!

Dus vanmorgen ben ik van huis gegaan met de fantastische verhalen van Roald Dahl, voorgelezen door Frank Lammers. Daar kan toch geen disc-jockey tegenop!!!

winterdepressie

Inmiddels wordt ik er niet meer door overvallen (en gelukkig niet al op 22 juni!!!). Maar niet ontkennen dat het er is, is al een stap in de goede richting. Het blijft heel raar: in de zomer kan ik me nauwelijks voorstellen hoe het ook alweer is. Dan bruis ik van de energie, maak zonder moeite lange dagen en ben het zonnetje in huis.

Jarenlang heb ik er last van gehad zonder het te (willen) zien. Tot een collega mij eens na een vergadering apart nam en vroeg wat voor een verschrikkelijks hij had gezegd dat ik zo was uitgevallen. Het was me niet eens opgevallen! Na het zoveelste jaar het gevoel te hebben gehad het liefst een winterslaap te houden, ben ik maar begonnen met lichttherapie. En een beetje blijven bewegen. En niet te zwaar tillen aan een somberder gevoel. Het gaat elk jaar beter, dus ook vast dit jaar. Nu dan toch maar echt beginnen met de lamp.....