Fit4kids

Sinds enkele weken hebben wij thuis gesprekken over gezond eten. De jongens hebben op school een programma Fit4kids, waarbij ze het regelmatig hebben over het eten en bewegen. Er komen ook boekjes mee naar huis, waarin ze opschrijven wat ze eten of wat wij doen aan sport. De leukste vraag waar ik over na moest denken was wat er gebeurd met je lijf als je een inspannende beweging hebt gedaan.

De jongens hebben onderling met hun vriendjes ook gesprekken over eten aan onze keukentafel. Ze zitten nog in zo'n leeftijd dat ze alles van school serieus oppakken. We hebben inmiddels een uitgebreide recentie gehad van de kookkunsten van de moeder van Hugo en van mij. Ik heb zo gelachen, Hugo had een heuse complottheorie: zijn moeder kookt lekker als anderen meeeten, maar extra vies als ze "weer eens wat moet uitproberen". En vies is dan: groente!!! Er is nog niets veranderd.

Al vergelijkend bleek dat Niels inmiddels al meer groentesoorten verdraagd dan Hugo, daar was hij wel weer trots op! En in één van de boekjes stond ook, dat je van nature vet en zoet lekker vindt en groente vies, dat had te maken met holbewoners enzo. Er stond zelfs iets in dat je groente moet leren eten en dat dat erbij hoort. Het is wat belerend en de hele campagne ruikt wat mij betreft erg naar overheidsbemoeienis tot achter de voordeur, maar mijn pogingen om zo nu en dan een nieuwe groente te introduceren, wordt wat milder ontvangen.

Aan de hele actie zit ook een stimuleringsmaatregel: alle schoolkinderen in Zeist (de campagne wordt zelfs ondersteunt door een website en een heus team) kunnen stempels verzamelen voor sportactiviteiten en de juiste hapje/sapje en bij 55 stempels kunnen ze een middag gratis zwemmen. In het zwembad is het voedsel inmiddels ook verantwoord: Zeist heeft zelfs het landelijke nieuws gehaald met een (inmiddels afgetreden) wethouder die patat en slechte ijsjes heeft verboden. Het zwembad is inmiddels inderdaad patatvrij hebben wij laatst zelf geconstateerd.

Maar zoals het altijd werk met een stempelactie: als ze binnen zijn, verslapt het. Afgelopen vrijdag wilde Niels toch weer een koek mee ipv fruit, want hij had inmiddels genoeg stempels!

de zon schijnt!

de kinderwereld.....

Met het moeder worden ben ik ook in een wereld terecht gekomen die van de rest van de mensheid wordt afgeschermd, de wereld van de "kinderprofessionals". Wij hebben in de loop van de jaren een heleboel zeer aardige en kundige vakmensen ontmoet, maar soms is er weer zo'n ervaring........

Ik heb me de afgelopen jaren vaak verbaasd en soms boos gemaakt over hoe er wordt gekeken naar "normaal" en "afwijkend" bij kinderen. Kleuters maken inmiddels op 4 jarige leeftijd al hun eerste CITO om snel te kunnen zien of ze afwijken van de normale ontwikkeling. Als je in schoolklassen kijkt, zit er meer dan de statistisch logische hoeveelheid kinderen die buiten de "normale" ontwikkeling vallen. Thuis hebben wij zelfs een score van 100%, en dat maakt dat we inmiddels een ruime ervaring hebben opgebouwd.

Vanavond zijn we weer verbaasd door een (inmiddels bekende) kreet uit het circuit: het dossier is niet compleet. Onze jongste lijkt een stevige vorm van dyslexie te hebben. Hij heeft daar last van, want het is een leergierig en gemotiveerd jongetje. Hij gaat rustig enkele weken werken aan zijn eerste spreekbeurt over Ghana, met heel veel moeite de informatie lezend, wat hij wil vertellen fonetisch opschrijven om vervolgens een prima te halen!! Maar ja, het lezen wordt steeds meer, dus op een gegeven moment kan hij het niet meer compenseren met zijn andere talenten en mateloze inzet, het vraagt extra ondersteuning. Dat is nog niet zo eenvoudig, want dan kom je in aanraking met de protocollen, zorgverzekeraars, indicaties, onderzoekers en behandelaars, woorden die Emile nog lang niet foutloos kan schrijven!


Ik ben gewend om informatie te verwerken, maar hierin raak ik toch elke keer weer verstrikt. Daarnaast kost het ook veel tijd, zowel in uren als in de tijdspanne van het moment dat je constateert dat er iets is, tot het moment dat er concreet iets gaat gebeuren. De eerste keer dat we zo'n traject ingingen kon ik daar bij vlagen ook heel boos over worden. Over het feit dat er een "stempeltje" nodig is voordat er iets kan gebeuren, terwijl duidelijk is dat het nodig is. Van het overgeleverd zijn aan procedures en voorschriften, terwijl het over je kind gaat.

Maar goed, inmiddels heb ik mij neergelegd bij het feit dat scholen en systemen zich niet aanpassen aan je kind of jezelf, en dat je op zoek moet gaan naar wat jou past. Het is een belangrijk lesje loslaten geweest de afgelopen jaren. En een labeltje maakt niet dat je opeens een ander kind hebt. Dus we gaan weer vrolijk verder met het bij elkaar rapen van (nog meer) informatie zodat ergens iemand, zonder Emile ooit gezien te hebben, kan bepalen dat extra ondersteuning echt nodig is, iets wat wij en school inmiddels al lang weten. En misschien toch ook nog maar een pinnig briefje schrijven ter bestrijding van, naar ik hoop, de bureaucratie maar waarschijnlijk alleen mijn eigen frustratie.

Bijkomen

Voor het eerst sinds jaren hebben wij al in december de vakanties geregeld en nu was het dan zover, we gingen naar de Ardennen. Een weekje in een huisje in de buurt van Durby. Tijd voor kastelen, wandelen, spelletjes en voor elkaar.

De belangrijkste reden om vroeg te boeken is Niels, hij vraagt duidelijkheid en voorspelbaarheid en dat gaf een stuk minder stress rond twee weken meivakantie: één week was immers ingevuld. Dan kun je toch nog vergeten te vertellen waar we precies heen gaan. Deze keer geen park met zwembad en voetbalveld. Tja, dat hadden wij de vorige meivakantie wel, dus hij had zijn zwem- en voetbalspullen ingepakt... Bijzonder om te merken hoe zo'n brein dus werkt. Gelukkig weten wij dat nu en na een paar dagen aanpassen aan de andere omstandigheden waren we allemaal in de juiste vakantiehouding.

En dat betekent tegenwoordig: uitslapen tot half 10 (kun je je niet voorstellen als je in de baby's zit, maar het komt echt vanzelf), rustig ontbijten, een tafeltennistoernooitje, een uitstapje, boodschappen, eten, wandelen, nog even tv of een boek lezen en dan weer lekker slapen. Wat mij betreft een ritme dat ik weken kan volhouden.

Vooral het wandelen vind ik zo bijzonder. Ik hoor veel ouders mopperen dat zij hun kinderen niet meekrijgen. Wij wandelen al jaren in de vakantie; thuis nemen we de tijd niet en vinden we ook minder leuk: te bekend, geen heuvels, zee of bergen. Het is gestart op de vakantie in Noorwegen, een jaar of 4 geleden. De jongens vonden het erg leuk om de berg op te lopen, stempels te verzamelen en medailles op te halen. Emile was net 5 jaar en liep met gemak mee.

In de Ardennen zijn we verrast door de goede routes. Overal in de omgeving waren ze uitgezet met de bekende markeertekens. We zijn een aantal avonden na het eten er nog op uit geweest, uurtje of 2 lopen met z'n vieren. Ik ben dus weer helemaal bijgekomen en klaar voor de laatste zes weken tot de zomervakantie: over 2 maanden zitten we al in Wales!!!

Moderne Madonna

Naast het fotomuseum zijn wij gisteren ook naar het Museum voor Schone Kunsten (wat zeggen die Belgen dat toch mooi!!!) geweest. Want daar hangt een schilderij waarop ik al bladerend door de kunstboeken mijn oog al diverse malen had laten vallen: de Madonna van Jean Fouquet. De gebruikte kleuren zien er buitengewoon helder en modern uit (rode en blauwe cherubijntjes!). Het was ook prachtig, ik vind het een bijzonder schilderij. Zeker wanneer je bedenkt dat het geschilderd is rond 1450.

Ook hier stond een minnares van de koning model voor de Madonna. Voor wie van dit soort verwikkelingen houdt, kijk "The Tudors" op zondagavond.

Bevrijdingsdag

Vanmorgen werden wij wakker in een stil huis. Het is vreemd om elke keer weer te merken dat de stilte van slapende kinderen een andere is dan wanneer ze weg zijn. Het was een stilte van het laatste soort: de mannen zijn beiden aan het logeren. Een dag samen: pure luxe die ons in de schoot is geworpen en het kost even tijd om te bedenken wat te doen. Het is Antwerpen geworden , de stad van ons eerst uitje samen, ooit, lang geleden.....


Antwerpen heeft een goed Fotomuseum http://www.fotomuseum.be/ waar we een groot deel van de dag hebben doorgebracht.
De tentoonstellingen in dit museum stonden allen in het teken van Afrika. Congo is 50 jaar onafhankelijk van België en twee van de tentoonstellingen gingen hierover. Elke keer weer valt ons op hoe bijzonder mooi dit museum zijn tentoonstellingen inricht.
De eerste die wij gezien hebben was van Carl de Keyzer, een belgische fotograaf en lid van Magnum. Hij is door Congo gereisd aan de hand van een reisgids uit 1958 en heeft prachtige foto's gemaakt, waaronder de foto hiernaast. De koloniale resten zijn nog te vinden, maar er is niet veel over, na oorlogen, chaos en verval. Maar goed, Congo hoort bij de geschiedenis van België en ik wist daar eigenlijk niets van.

De tweede tentoonstelling, op dezelfde verdieping, waren archiefbeelden van de kolonisatie van Congo. Vanaf begin 20ste eeuw is dit vastgelegd op foto's en Carl de Keyzer heeft samen met Johan Lagae een selectie gemaakt uit duizenden beelden. Informatief, maar ook schokkend. De trots die sprak uit de citaten over het brengen van beschaving stonden in schril contrast met o.a. een beeld van een ontbonden lijk langs de kant van de weg en de vele foto's van de dwangarbeid die moest worden gedaan.


Mooie afsluiting was op de vierde etage de tentoonstelling van hedendaagse Afrikaanse fotografen met als thema "Grenzen".

De foto's waren zeer divers en drukte het thema uit als de letterlijke grenzen, de grenzen tussen Afrika en Europa (zoals de foto hiernaast van Kader Attia) maar ook de sociale grenzen. Van die laatste blijft de foto's van de albino's in Senegal me erg bij. Op een begeleidende video ( te zien op http://weblogs.vpro.nl/trendspotting/category/bamako/ ) vertelde de fotograaf dat albino kinderen binnen moeten blijven
met bv de verkiezingen, omdat ze anders gestolen worden om te offeren.

Tja, inmiddels een vol hoofd met beelden en indrukken en veel te overdenken op deze feestelijke dag. Wij vieren vrijheid, maar dat is voor lang niet iedereen vanzelfsprekend. En toch heb ik genoten van de lunch, met heerlijke pasta en een passende, koele, droge witte wijn!!!

oranjekoorts

Het wereldkampioenschap voetbal in Zuid-Afrika is nog maar een maand weg. Een rustige maand voor mij waarin ik veel zelf zal ondernemen, want mijn mannen zitten dan voor de buis. Ik geloof dat we op 11 juli op de boot naar Engeland zitten en Niels vroeg zich al ongerust af of hij dan de finale wel kan kijken. Tja, de kans dat Nederland dan speelt is natuurlijk heel klein, maar het geloof in een overwinning is er bij mijn kleine mannen zeker.

De oranje spullen die onze huiskamer gaan sieren zijn inmiddels al boven water gekomen door het uitzoeken van de spullen voor de koninginnemarkt. De jongens hebben enkele jaren geleden ervaren dat dit een hele adequate manier is om je kas te spekken. Dus ja, ook dit jaar waren wij weer van de partij. De middagen na school zijn doorgebracht met het uitzoeken van de spullen en overleggen over de prijzen. In de achtertuin zijn de kleden uitgelegd en de aantrekkelijkste opstelling uitgeprobeerd. Emile heeft een kastje getimmerd om alle knuffels mooi in te zetten. En donderdag is alles ingepakt om mee te nemen.

Hoe vroeg ga je daar nou naar toe? Het is wel de eerste dag van de vakantie, maar ja als je erg laat bent is er geen plek meer te vinden. Het compromis werd acht uur vertrekken, vriend Hugo ophalen en dan naar het centrum. Fietsend de wijk uit kwamen we niemand tegen, maar hoe verder naar het centrum....... Het is niet gelukt om een A-locatie te bemachtigen. De eerste kinderen stonden er al rond vijf uur, en om half 7 was het al druk. Goed om te weten, maar ook volgend jaar halen wij dat niet.

Voor de jongens was het erg gezellig. Er liepen veel vrienden aan en het is daar leuk mee over de markt struinen (ouders neem je mee om dan op je waren te passen). Voetbalvrienden, schoolvrienden van de huidige - en voormalige scholen, scoutingleiding, we hebben ze allemaal gesproken. En hoewel het weer voor een duidelijk mindere opkomst zorgde, is er toch redelijk verkocht. Niels kon weer een leuk bedrag op zijn rekening storten en komt weer iets dichter in de buurt van zijn nieuwe gitaar en Emile wordt gewoon zo snel mogelijk miljonair.
En 's middags lekker naar Utrecht. We waren wat laat, maar het kwam eigenlijk pas net op gang. Het zonnetje kwam door en de bandjes klonken goed. Het was een heerlijke dag.

De spullen die niet verkocht zijn staan inmiddels weer op zolder, maar de oranje mutsen en petjes hebben we bij de hand gehouden voor het volgende festijn.