afmaken

Afgelopen maandag had ik mijn laatste avond druktechnieken. En geheel tegen mijn gewone doen in, ben ik niet een avondje "nog even lekker bezig geweest", maar heb ik dingen afgemaakt. Het leverde nog een verrassend werk op terwijl de prinr vorige week nog niet veel beloofde. Het was een goede ervaring, passend in mijn zoektocht naar reflectie.

Ken uzelve

Het starten met een opleiding tot coach betekent ook dat je jezelf onder de loep gaat nemen. Wat zijn mijn competenties, wat wil ik ontwikkelen? Deze vragen stellen met als gevolg dat je ook naar jezelf en je geschiedenis gaat (moet) kijken.

De eerste bijeenkomst hebben we een prachtige oefening biografisch werken gedaan, waarin je kijkt naar je leven en de strategieën die je hebt ontwikkeld om met gebeurtenissen te dealen. In de nabespreking met drie medecursisten kwamen we erachter dat de verhalen verschilden, maar de grote lijnen op elkaar leken. Aan de start zit alles erin, dan laat je zien wat je kern is. In de loop van je leven ontwikkel je aanpassingen aan de situatie, waarna je vervolgens een groot deel van je leven mee bezig bent om terug te gaan naar je kern.

De oefening leerde mij dat ik veel situaties in mijn leven inmiddels een plek heb gegeven en zelfs een andere betekenis. Dat is heel waardevol, het maakt dat ik met begrip mijn ervaringen en keuzes kan vertellen, waar ik eerder nog wel eens emotioneel werd.

Leuk die inzichten, maar dat maakt nog niet dat vanaf nu alles vanzelf gaat. Ben de afgelopen dagen weer eens stevig met mijzelf geconfronteerd. In het reine zijn met jezelf betekent echt niet automatisch dat je makkelijk bent voor een ander. Een relatie met een ander vraagt afstemming en dat gaat niet vanzelf. En dat betekent soms een stevige clash en stof tot nadenken. En in dit geval voor mij het beheersen van mijn impulsen en het even loslaten van wat jij wilt en belangrijk vindt. Iets waar ik als 4-jarige ook al enorme moeite mee had: want ik moest en ik zou en wel nu nu nu nu nu......

In mijn jongste zoon heb ik in die zin ook een mooie spiegel. Deze karaktertrek zie ik nu in jongensvorm langskomen. Ik probeer hem geduld te leren en denk dan stiekem bij mezelf dat het net zo goed aan mij gericht is

hut bouwen

Emile en zijn klusmaatje Huub in de voorjaarsvakantie! Natuurlijk weer een project. Inmiddels heeft de hut een verdieping!

Opleiding tot coach

Ik ben begonnen! Vorige week zijn we met zijn 12-en gestart met de opleiding tot coach. Altijd even wennen om aan de andere kant van de tafel te zitten in een leerproces, en me weer onder te dompelen in een nieuwe groep.

De wens was er al lang, een jaar of drie. Maar toen ik het eindelijk voor elkaar had bij mijn vorige werkgever dat ik een opleiding mocht volgen, wilde ik niet meer blijven. En dat kwam niet alleen door de lange doorlooptijd tot een accoord. Bij MEDE kon ik natuurlijk niet gelijk hiermee beginnen, een nieuwe baan kost genoeg tijd en energie naast de rest van mijn leven. Maar de afspraak stond en die hebben we eind vorig jaar ingelost, ik mocht gaan kiezen.

Ik voelde me echt een meisje in een snoepwinkel, zoveel mogelijkheden en de ene nog mooier dan de ander. Moeilijk als je al snel overal iets inziet. Tot ik de opdracht kreeg om goed aan te geven wat ik met de opleiding wilde. Dat had ik tot mijn verbazing toch al heel erg helder, en de keuze was toen snel gemaakt.

Bijkomend voordeel is de plaats van de opleiding. Zwolle biedt mij de mogelijkheid om elke maand mijn oma te bezoeken. Het is rijkdom dat ze nog leeft, en ik vind het heel leuk om haar verhalen te laten vertellen. Praten over vroeger doet ze graag. En dan samen een boterhammetje eten aan het einde van de dag is eigenlijk heel vertrouwd.

De opleiding is goed gestart. De 12 deelnemers zijn na twee dagen een groep geworden waar ik mij prettig in voel. Het kijken naar mijzelf, mijn geschiedenis en mijn bagage heeft een andere lading dan bij mijn trainersopleiding of inzicht in invloed. Ik heb meer ervaring en ken mijzelf beter. En ik merkte dat het mij energie geeft en een duidelijk doel voor dit jaar. De luxe om een heel jaar te werken aan mijn ontwikkeling. De winterdepressie verdwijnt als sneeuw voor de zon en ik heb er zin in!

Hoopvol

De eerste dag die voelt als lente. Fietstocht. Zonnestralen. Het voelt weer even zoals het straks weer is als de lente aanbreekt. En dat is hoopvol, ben het tekort aan energie en de gedachten die niet van mij zijn weer meer dan zat. Ik schat in nog een kleine maand....

een toevallige ontmoeting

Gisteren het grafische werk van Karel Appel bekeken in slot Zeist. Ik ben op dit moment heel erg op zoek naar de mogelijkheden van druktechnieken (zeefdruk, etsen, monoprint) en wilde eens kijken hoe de grote meester dit nu heeft gedaan.

Zijn heldere kleuren en scherpe lijnen vind ik erg insprirerend, de zaal was ruim en licht en gevuld met mooie kleuren. En wat mij weer op een idee heeft gebracht was een film uit 1989, waarin hij werd gevolgd en geïnterviewd in zijn atelier in New York. Hij schetste veel op blaadjes, en gebruikte ook foto's en reprodukties, waar hij dan overheen ging met krijt. Op die manier kreeg hij een vervreemde tekening, waarin toch nog het figuur goed te zien was. Een techniek die door de Cobra werd gebruikt en Karel Appel is blijven doen.

Bij thuiskomst vroeg buurvrouw Monique of ik zin had om mee te gaan naar een tentoonstelling van drie schilderessen. En daar werden we vooral getroffen door de beelden die er stonden. De beeldhouwer, Jos Dirix, liep er ook rond en heeft heel geanimeerd verteld over hoe hij werkt, hoe hij gebruik maakt van zijn ervaringen bij het maken van beelden en de invloed van zijn mannelijke energie en temprament op het resultaat. We hebben een half uur aan zijn lippen gehangen. En vannacht heb ik gedroomd over een stier in de tuin!

sterrenhemel