oma 87!

Dit weekend hebben wij met de hele familie gevierd dat mijn oma 87 is geworden. Dat is altijd een leuk moment, omdat het ook één van de weinige momenten is dat we elkaar dan allemaal zien. De familie is groot en breidt zich nog steeds uit.

Ooit waren mijn zusje en ik de enige kleinkinderen, mijn ooms nog jong en de familie klein. Inmiddels zijn mijn neefje en nichtjes ook groot, krijgen ze vrienden en vriendinnen en hebben Ingrid en ik voor 6 achterkleinzonen gezorgd. Met zulke grote leeftijdsverschillen is het lastiger om op de hoogte te zijn en bij elkaar aan te sluiten. Ik ben inmiddels over de 40 en mijn jongste neef zit op de middelbare school. Maar hyves geeft een leuk inkijkje in elkaars leven en de start voor een praatje.

Het ging natuurlijk ook over de streken van mijn opa, een aanwezige en luidruchtige man, altijd in voor een grapje, veel eten en geinteresseerd in het wel en wee van familie en politiek. Hij is inmiddels 9 jaar geleden overleden, maar hij is er nog altijd bij door onze herinneringen.

En oma was met recht het stralende middelpunt van de middag en avond. Nee, ze weet niets voor haar verjaardag want ze heeft alles. Maar met iedereen die haar lief is heeft ze weer één van de mooiste dagen van het jaar. Even praten met iedereen, luisteren naar de verhalen, verbaast over het kado dat toch is georganiseerd (een jaar lang elke twee weken verse bloemen) en genietend van het lekkere eten dat ze heeft geregeld.

van boek naar informatie naar ......

Deze paasdagen heb ik weer even tijd om een boek te lezen. Deze keer is het "De muze van Leonardo" van Karin Essex. Het speelt in Italië tijdens de renaissance, een bijzonder boeiende tijd.

Hoofdpersonen zijn de zusters Isabella en Beatrice d'Este. Dochters uit een rijk gezin die politiek moesten trouwen om de positie van hun familie te verbeteren. En dan gaat het vooral niet om liefde maar om macht en aanzien. Het spreekt mij zeer tot de verbeelding.

Op zoek naar meer informatie over deze historische personen ben ik bij wikipedia te raden gegaan. De jongste zus is vroeg gestorven in het kraambed, de andere is een zeer invloedrijke vrouw geworden. Bij de afbeeldingen kwam ik bekende schilderijen tegen, die ik in Italië heb gezien.

Eén van die afbeeldingen was dit prachtige schilderij van Leornardo da Vinci. Het is te zien in Milaan in het Pinacoteca Ambrosiana en vier jaar geleden heb ik het samen met Margreet bekeken in Milaan. We hebben toen ook zijn schilderij "het laatste avondmaal" gezien te midden van japanners, die na drie minuten weer door moesten om hun tijdschema niet in de war te sturen.

De dames zijn geschilderd door een aantal van mijn favorite schilders van die periode: naast het portret hierboven zijn er ook schilderijen van Mantegna en Titiaan. Pikant is het detail dat Leonardo niet alleen een portret heeft geschilderd van Beatrice, maar ook van de minnares van haar man.

Door het gestruin over het internet heb ik ook die fantastische site weer gevonden met alle schilders tussen 1000-1850. Meer dan 24.000 foto's van hele goede kwaliteit, met beschrijvingen van de kunstenaars en de schilderijen. Met de mogelijkheid om via de mail kaartjes te versturen. Check it out!!!! http://www.wga.hu

receptenzo

Samen met mijn kookvriend René ben ik een blog gestart om onze (gezamenlijke) recepten op te verzamelen. René en ik koken nu al ruim 15 jaar samen op onregelmatige basis. We zijn een prima duo: we houden beiden erg veel van lekker eten, koken en uit eten gaan. Ik ben van de grote lijnen en het uitproberen, René van de details en de finesses.

We zijn heel toevallig gestart tijdens Kerst 1993. Het eten was nog niet zo heel erg geslaagd, ondanks het feit dat we echt uren in de keuken hebben gestaan. Het vlees was taai, de wijn wat wrang, maar we hadden veel lol in het samen koken. En dat zijn we vaker gaan doen. We werden steeds beter in het uitzoeken van goede en makkelijke recepten. We houden van verse ingrediënten, verrassende resultaten maar bij voorkeur dan wel goed te maken.

Tapasbuffetten met heel veel verschillende hapjes is toch echt wel onze specialiteit. René maakt de hapjes met vlees, ik maak hapjes met vis, wat groente, fruit, stokbrood en smeersels en we hebben een heerlijke avond. Inmiddels hebben we beiden voor publiek gezorgd. Waar vroeger alleen onze partners meeaten, hebben we inmiddels ook vier kritische kindermonden te vullen.

De recepten wisselden we altijd uit. Eerst met gecopieerde papiertjes, de laatste jaren per mail en nu zijn we een blog begonnen. Hij moet nog gevuld worden hoor, maar dat wordt een leuk proces. Komende maandag hebben we een paasbrunch gepland, dus dat geeft weer nieuwe inspiratie. Onze recepten zijn te vinden op http://www.receptenzo.blogspot.com/

verjaardag

Afgelopen week was mijn verjaardag. Na twee zeer drukke weken met trainingen zeker ook tijd voor ontspanning. Dus ik heb vier dagen lang gedaan wat ík leuk vind: op donderdag ontbijt op bed en kadootjes van mijn mannen. Heb een prachtig tasje van Hester van Eeghen gekregen , die de heren zelf hebben uitgezocht!!! Woensdag zijn ze op de fiets het dorp in geweest op jacht naar kado's. Het beeld alleen al doet mij smelten.....

Op vrijdag met Margreet naar de sauna geweest. Naast alle geneugten waar ik elke keer weer van geniet (het stoombad, de finse löyly, de bubbelbaden en een dag lang loom niets doen) heb ik ook voor de eerste keer genoten van een hot stone massage. Even 40 minuten goed gemasseerd worden met extra warmte van de stenen. Het was verrukkelijk!!!


Zaterdag heb ik taartjes gebakken. De mannen waren de hele dag in de weer met voetbal en ik had het rijk voor mij alleen. Ik heb verschillende taarten gemaakt: de appeltaart zoals opa die maakte. Goede herinneringen, zeker van die keer dat hij voor mijn hele studentenhuis gebakken had. Sindsdien stond hij bekend als opa appeltaart. De ricotta/mascapone taart met sinasappel en chocolade is ook elke keer weer een topper. Geheim zit hem in het zelfgemaakte deeg, met poedersuiker en echte vanille. En ten slotte de heerlijke chocoladetruffeltaart van Sylvia Witteman http://www.smulweb.nl/132663/artikel/Truffeltaart-als-zoenoffer . Super simpel, in een handomdraai gemaakt en werkelijk goddelijk. Slecht in hele kleine stukjes te verorberen.


Zondag was mijn feestje. Een verjaardag half maart betekent soms het geluk hebben dat de lente is begonnen, het weer zacht met een doorkomende zon. Dit jaar was het zo'n dag: heel Nederland trok naar buiten en mijn verjaardag kon in de tuin gevierd worden. Grote tafel gedekt, alle lieve familie en vrienden aanwezig, gezicht in de zon, wijntje in de hand en kinderen die zichzelf vermaakten. Kortom, een geweldig begin van een nieuw levensjaar. Het smaakt naar meer.

Mijn marathon

Vrijdag via internet gekeken naar de beelden van één van mijn klanten aan de marathon van Barcelona vorig weekend. Hij deed er nogal laconiek over (dat doet hij over alles), maar het is natuurlijk een enorme prestatie. Hij vertelde over het trainen, met zijn allen ernaar toegaan en niet opgeven, ook als de lichamelijke omstandigheden dat niet echt toelaten.

Ik ben aan mijn eigen marathon bezig, 4 trainingen in 2 weken. Het vraagt een goede voorbereiding en vooraf dacht ik vooral moe te worden. Maar het tegengestelde gebeurt. Het lijkt wel of er adrenaline is vrijgekomen, ik kom in een soort flow en inplaats van moe wordt ik juist erg energiek!

De eindstreep is inzicht, woendag sluit ik de vierde training af. Waarschijnlijk zal ik er niet zo uitgepeigerd uitzien als Willem, het is een andere inspanning. Maar het gevoel komt overeen: een euforie dat de eindstreep gehaald is, terugkijken op een goede prestatie en heel fijn dat het weer is volbracht!!!

In afwachting.........

Binnenkort hangen voor het eerst een aantal zeefdrukken en een schilderij van mij in het openbaar bij MEDE. Heel leuk en heel spannend.

Tijdens de lunch een aantal weken geleden bespraken wij de verbouwing op kantoor. Was nog niet gelukt en om het helemaal af te maken werd er een verbouwdag geregeld. Zoals altijd sprongen we gezellig van de hak op de tak en voor dat ik het wist vertelde ik dat ik schilderde. Nieuwsgierigheid alom en ook het idee om op kantoor kunst van collega's op te hangen. Of ik niet eens wat kon meenemen.

Ik vond dat best lastig. Schilderen en drukken is voor mij vooral leuk door het proces dat ik elke keer weer doormaak. Heerlijke uren en of het dan iets wordt is veel minder belangrijk. Aan elk doek of papiertje zit voor mij een herinnering. Er hangt wel wat thuis, maar of het echt wat is..? In mijn momenten van overmoed vind ik dat natuurlijk wel, maar ja "beauty is in the eye of the beholder".

Maar op een vrijdagochtend heb ik de stoute schoenen aangedaan en mijn map meegenomen. Hij paste bijna niet in mijn leuke, maar zeker niet ruime zwarte "gebakje". En langzaamaan werd ik enthousiaster door de reacties. Nee, natuurlijk was niet alles mooi, en ook niet alles was geschikt. We hebben een lange discussie gehad of je naakt kunt ophangen in een kantoor. Door mijn twee jaar naaktschilderen is dat een behoorlijk aandeel. Toch maar niet, zoals ik zelf ook had bedacht. Maar wel twee leuke setjes zeefdruk, en een schilderij dat ik al lange tijd terug heb gemaakt.

Vorige week ben ik naar de lijstmaker geweest. Was ook een feest. Achter glas of niet, welke lijst, welke kleur en structuur. En nu zijn ze komende week klaar. Ik ben heel benieuwd, ook hoe ze gaan hangen en ontvangen worden door de collega's die er niet bij waren. En het geeft nu al een feestelijk gevoel!!

Aanpassen

We hebben ons afgelopen weken gebogen over de belangwekkende vraag: wat doen we met de vakanties? Leuke plannen gemaakt: een weerzien met Wales na 15 jaar en een weekje sportief in de Ardennen.

Het past eigenlijk helemaal niet bij ons, om zo vroeg de vakantie te plannen. Keuzes stellen we eigenlijk altijd graag uit, je kunt nog bij van alles wegdromen en we zijn nogal van het "we zien wel". Maar ja: "wij" zijn niet "wij allemaal". Met een kind met een voorkeur voor voorspelbaarheid en structuur zijn wij de afgelopen jaren met vallen en opstaan op zoek geweest naar een comfortabel evenwicht tussen ruimte en structuur.

Dat was een zoektocht, zeker omdat onze tweede zoon juist de voorkeur heeft voor ruimte, afwisseling en dynamiek. Hoe krijg je het bij elkaar? Tja, ze lijken gewoon op hun ouders, onze verschillen zijn ook zo groot. Een eye-opener, met dank aan Ankie van Zuilen, de zeer ervaren dame van Zonnehuizen.

Stiekem is het een mooi thema in mijn leven: hoeveel pas je je aan, en waar houd je aan vast? Werken met mensen, zoals ik doe als trainer en coach, is ook altijd weer het zoeken naar dit evenwicht. Veel ruimte voor de eigenheid van je gesprekspartner(s) maar ook kritische vragen stellen, spiegelen en mening geven. En dat alles in de juiste dosering......