Voor een kind dat structuur prettig vind is vakantie niet altijd de leukste tijd. Natuurlijk is het in zijn beleving altijd beter dan naar school gaan, maar school en naschoolse activiteiten zoals voetbal, gitaar en tennis structureren en vullen de dag zo heerlijk. Wij zijn niet zo goed in plannen, vinden het heel wat dat het weer gelukt is om een vakantie te boeken dus invulling van de overige 4 weken ligt nog open....
We hebben een aantal jaren na een paar dagen vakantie meestal weer zuchtend een overzicht gemaakt met daarop de uitjes, BSO, logeren en andere zaken. Dat gaf vaak weer rust en maakte het samenleven dragelijk.
Dit jaar is anders. Want de vakantie begint met het WK. Ik heb het verfoeit toen het begon, elke dag voetbal! elke dag dat breed uitmeten van de meest onzinnige detals! Elk gesprek over de voorzetten van Robben, de redding van Stekelenburg en het al dan niet inzetten van Huntelaar. Niels dacht dat het beter zou zijn als ik maar een maandje ergens anders zou gaan wonen.
Maar tot mijn grote verbazing geeft het WK naast een bekende autistische fascinatie ook een tijdsbesteding die de dagen lekker vullen. De jongens vermaken zich met voetballen met vrienden, even eten, voetballen met andere vrienden, even eten en dan een WK-wedstrijd kijken. Omdat het laat wordt wordt er ook een beetje uitgeslapen.
Het geeft mij een heerlijk vakantiegevoel, met alle tijd voor thuisvakantiedingen als 's ochtend bedenken wat je 's avonds eet, koken, schilderen, in de tuin werken, een spelletje spelen en een rondje fietsen met Emile.
Tijdens ons laatste tochtje hebben Emile en ik onze plannen voor de fietsvakantie verder uitgedacht. We gaan na Remco's verjaardag, we willen zeker een dag of 7 weg en we gaan de ene dag fietsen en de andere dag iets leuks doen. Doel is Drenthe, vastgesteld door Emile. En nu maar duimen voor goed weer. We hebben er weer zin in, maar nu eerst Wales. Dat wordt voor Remco en mij een weerzien na 15 jaar. Goede herinneringen aan mooi weer (hittegolf!), Snowdown, kastelen, prachtige wandelingen, aardige mensen en cream tea (thee met scones). We vertrekken op 11 juli en finale op de boot kijken is ook weer een nieuwe ervaring!
dinsdag 6 juli 2010
maandag 5 juli 2010
Huppelwater
Met de hitte van de afgelopen dagen vliegen de ijsjes en de spa er doorheen. Sjouwen met zware tassen uit de supermarkt en een ijsje of vier per dag eten vinden de jongens toch wel het minimum. Gelukkig is het vakantie en hoeven we niet zo nodig. Het tempo is laag en er hoeven geen prestaties te worden geleverd.
In een melancholische bui die passend is bij dit zwoele weer moest ik denken aan mijn opa. Directe aanleiding was een fles spa! Mijn opa dronk dat met liters tegelijk, zomer of winter. "Schenk jij eens een glaasje huppelwater voor opa in" was zijn tekst en dan snelde ik naar de keuken. Beter was het de fles gelijk mee te nemen....
Mijn opa was leuk, grappig, gevat en ook grillig, dominant en manipulatief. Zoveel zag ik al wel ook toen ik wat kleiner was. Maar ik koester vooral de mooie herinneringen en de (vooral niet uitgesproken) waardering die ik voelde. Ik denk dat hij, meer dan anderen, mijn voorkeur voor impulsieve, passievolle maar ook lastige en afstandelijke mannen heeft gevoed.
Mannen die van liefde een schaakspel maken: vol verrassingen, voorbereide en weer af te breken zetten en vooral een lange adem..... Van die mannen die door vrouwen nooit echt kunnen worden begrepen. Ik ben dol op moeilijke puzzels en ik voel me dan vooral uitgedaagd!!
In een melancholische bui die passend is bij dit zwoele weer moest ik denken aan mijn opa. Directe aanleiding was een fles spa! Mijn opa dronk dat met liters tegelijk, zomer of winter. "Schenk jij eens een glaasje huppelwater voor opa in" was zijn tekst en dan snelde ik naar de keuken. Beter was het de fles gelijk mee te nemen....
Mijn opa was leuk, grappig, gevat en ook grillig, dominant en manipulatief. Zoveel zag ik al wel ook toen ik wat kleiner was. Maar ik koester vooral de mooie herinneringen en de (vooral niet uitgesproken) waardering die ik voelde. Ik denk dat hij, meer dan anderen, mijn voorkeur voor impulsieve, passievolle maar ook lastige en afstandelijke mannen heeft gevoed.
Mannen die van liefde een schaakspel maken: vol verrassingen, voorbereide en weer af te breken zetten en vooral een lange adem..... Van die mannen die door vrouwen nooit echt kunnen worden begrepen. Ik ben dol op moeilijke puzzels en ik voel me dan vooral uitgedaagd!!
donderdag 1 juli 2010
Tijdsbeleving 2
Hoe je nu ruikt, hoe je lacht en ik hoe ik me nu voel...
Zo dicht bij jou tot de zon komt...
tijdsbeleving
Sinds enige tijd doe ik mee met twitter. Nog heel bescheiden zend ik af en toe iets de wereld in dat het midden houd tussen een persoonlijke noot en iets dat me is opgevallen. Begin dit jaar ben ik op een leuke manier geinformeerd door Sigrid van der Hoeven over social media. Zij vertelde dat het zeker een jaar duurt voor er echt iets netwerkachtigs is ontstaan waarmee je zakelijk iets kunt. Ik heb alle bedenkingen maar overboord gegooid en ben er vol in gegaan. Heb zelfs LinkedIn en Twitter nu gekoppeld en doe soms ook een halfslachtige poging om iets te vertellen over wat ik doe met mijn werk aan mijn followers en connections.
Het is natuurlijk heel erg iets van nu, wie kende dit nu 5 jaar geleden? Het bijzondere is dan ook dat het meeste plezier dat ik tot nu toe beleef aan al dat moderne is, dat ik weer in contact ben gekomen met mensen die ik in de loop der jaren uit het oog ben verloren. Door regelmatig te verhuizen en veranderen van baan ontmoet je nieuwe mensen, maar verlies je sommige contacten ook uiteindelijk uit het oog. Inmiddels heb ik weer heel wat oude banden aangehaald. Niet dat er opeens weer een heel innig contact is, maar je kunt heel snel je weer even op de hoogte stellen van elkaars situatie en ontwikkeling.
Wat mij dan wel weer met de neus op de feiten drukt is de tijdspanne die inmiddels kan zitten tussen het hernieuwde contact en de tijd dat je elkaar regelmatig sprak. Gisteren kwam ik in een sprankelende gedachtenwisseling met een jongeman uit mijn verleden. Herinneringen aan het naar de radio luisteren op een kamertje. Het staat mij nog helder voor de geest en voelt als kort geleden, maar het bleek toch al weer ruim 20 jaar geleden! Tja, zo'n "met de neus op de feiten moment" dat het jeugdige er aan de buitenkant nu echt een beetje afgaat.
Vanmorgen met een collega onze studietijd gememoreerd. Een belangrijke tijd, maar mijn eerste jaar startte toch echt inmiddels 23 jaar geleden. Het vreemde van tijdsbeleving vind ik, dat je heel heldere beelden kunt hebben die van kortgeleden lijken, maar als je realiseert wat er in de tijd daarna is gebeurd, je pas gevoel krijgt bij de echte afstand in tijd. Alsof je brein je even voor de gek houdt!
Het is natuurlijk heel erg iets van nu, wie kende dit nu 5 jaar geleden? Het bijzondere is dan ook dat het meeste plezier dat ik tot nu toe beleef aan al dat moderne is, dat ik weer in contact ben gekomen met mensen die ik in de loop der jaren uit het oog ben verloren. Door regelmatig te verhuizen en veranderen van baan ontmoet je nieuwe mensen, maar verlies je sommige contacten ook uiteindelijk uit het oog. Inmiddels heb ik weer heel wat oude banden aangehaald. Niet dat er opeens weer een heel innig contact is, maar je kunt heel snel je weer even op de hoogte stellen van elkaars situatie en ontwikkeling.
Wat mij dan wel weer met de neus op de feiten drukt is de tijdspanne die inmiddels kan zitten tussen het hernieuwde contact en de tijd dat je elkaar regelmatig sprak. Gisteren kwam ik in een sprankelende gedachtenwisseling met een jongeman uit mijn verleden. Herinneringen aan het naar de radio luisteren op een kamertje. Het staat mij nog helder voor de geest en voelt als kort geleden, maar het bleek toch al weer ruim 20 jaar geleden! Tja, zo'n "met de neus op de feiten moment" dat het jeugdige er aan de buitenkant nu echt een beetje afgaat.
Vanmorgen met een collega onze studietijd gememoreerd. Een belangrijke tijd, maar mijn eerste jaar startte toch echt inmiddels 23 jaar geleden. Het vreemde van tijdsbeleving vind ik, dat je heel heldere beelden kunt hebben die van kortgeleden lijken, maar als je realiseert wat er in de tijd daarna is gebeurd, je pas gevoel krijgt bij de echte afstand in tijd. Alsof je brein je even voor de gek houdt!
maandag 28 juni 2010
pieken en dalen
Ze zijn weer begonnen, de twijfelweken. Een halfjaarlijks terugkerend fenomeen, dat start zodra de laatste klussen zijn afgerond. Heb ik het wel goed gedaan? Had ik daar niet beter....?
Het is net alsof ik tijdens de drukte in een soort bewustzijnsvernauwing zit. Het is een marathon die alles in mij aanspreekt om een goede prestatie neer te zetten. Ik ben even alleen op aarde met de groep die ik train of coach. Kom er niet toe om het nieuws te volgen en het lukt zelfs moeilijk om me te interesseren voor de verhalen van mijn kinderen: dat komt morgen wel weer!
Zo'n staat lijk ik nodig te hebben om me geheel te kunnen concentreren op de groep die ik voor me heb. Om het afgesproken programma uit te voeren, er bijna altijd ook vanaf te wijken, chaos te laten ontstaan en vervolgens aan het einde alle eindjes bij elkaar te knopen en resultaat te behalen. Ik dompel mij onder in de groep en het proces. Ongemerkt is dat toch elke keer weer een krachtsinspanning die alleen geleverd kan worden in overgave. De kritische blik komt pas later. En dat is dus nu.
De twijfels die onuitgesproken zijn tijdens de uitvoering hebben het even overgenomen en strijden om voorrang in mijn hoofd. En zoals dat dan altijd werkt, worden ze vergezeld door een aantal hardnekkige oude koeien. Een mooi stel! Dus ik zit lekker een beetje depressief te wezen en als ik niet beter zou weten, wist ik nu zeker dat ik het niet meer kan, na de zomer!!!
Het voordeel van terugkerende patronen is dat je ze gaat herkennen. Hoe vervelend het ook is, ik weet dat me dit elke zomer gebeurd, en eigenlijk dan maar graag nog in de weken dat ik nog werk, dan is het ook maar weer opgeruimd als ik vakantie heb. Ik laat ook niet meer alle signalen van kritiek liggen tot eind van het seizoen. In de loop van de maanden heb er al heel wat getackeld, zodat ik op dit moment meer last heb van een gevoel dan van echt concrete vraagstukken. En dat gevoel gaat wel weer over.
Dit is mijn ritueel om eind deze week ook daadwerkelijk in de vakantiestand te geraken. We hebben de fantastische uitvoering gehad, vervolgens de reflectie met afstand, ik denk dat de uiteindelijke balans wel weer zal zijn dat het toch een goed half jaar is geweest en dan kan de vakantie beginnen, nog 4 dagen!!!
Het is net alsof ik tijdens de drukte in een soort bewustzijnsvernauwing zit. Het is een marathon die alles in mij aanspreekt om een goede prestatie neer te zetten. Ik ben even alleen op aarde met de groep die ik train of coach. Kom er niet toe om het nieuws te volgen en het lukt zelfs moeilijk om me te interesseren voor de verhalen van mijn kinderen: dat komt morgen wel weer!
Zo'n staat lijk ik nodig te hebben om me geheel te kunnen concentreren op de groep die ik voor me heb. Om het afgesproken programma uit te voeren, er bijna altijd ook vanaf te wijken, chaos te laten ontstaan en vervolgens aan het einde alle eindjes bij elkaar te knopen en resultaat te behalen. Ik dompel mij onder in de groep en het proces. Ongemerkt is dat toch elke keer weer een krachtsinspanning die alleen geleverd kan worden in overgave. De kritische blik komt pas later. En dat is dus nu.
De twijfels die onuitgesproken zijn tijdens de uitvoering hebben het even overgenomen en strijden om voorrang in mijn hoofd. En zoals dat dan altijd werkt, worden ze vergezeld door een aantal hardnekkige oude koeien. Een mooi stel! Dus ik zit lekker een beetje depressief te wezen en als ik niet beter zou weten, wist ik nu zeker dat ik het niet meer kan, na de zomer!!!
Het voordeel van terugkerende patronen is dat je ze gaat herkennen. Hoe vervelend het ook is, ik weet dat me dit elke zomer gebeurd, en eigenlijk dan maar graag nog in de weken dat ik nog werk, dan is het ook maar weer opgeruimd als ik vakantie heb. Ik laat ook niet meer alle signalen van kritiek liggen tot eind van het seizoen. In de loop van de maanden heb er al heel wat getackeld, zodat ik op dit moment meer last heb van een gevoel dan van echt concrete vraagstukken. En dat gevoel gaat wel weer over.
Dit is mijn ritueel om eind deze week ook daadwerkelijk in de vakantiestand te geraken. We hebben de fantastische uitvoering gehad, vervolgens de reflectie met afstand, ik denk dat de uiteindelijke balans wel weer zal zijn dat het toch een goed half jaar is geweest en dan kan de vakantie beginnen, nog 4 dagen!!!
maandag 21 juni 2010
partnerdag
Afgelopen weekend hebben wij onze partnerdag aangegrepen om met een goed excuus zonder kinderen lekker uit eten gaan en zondag schandalig lang uit te slapen. En dan te bedenken dat we dit "vroeger" bijna elke week deden en het heel normaal vonden.
Toen ik 12 jaar geleden zwanger was zaten we met een dilemma. We wilden niet trouwen, maar de zaken wel goed regelen voor de gevallen waar je liever niet over nadenkt. Maar al rondvragend kwamen we er achter dat via het stadhuis de zaken toch het best te regelen waren. In die tijd was de discussie over het homohuwelijk nog lastig en toen is er briljant poldercompromis gemaakt: het geregistreerd partnerschap. De finesses weet ik niet meer precies waarom deze tussenstap nodig was, maar wij vonden het een uitkomst: niet trouwen en toch alles regelen. Nou ja alles, we zijn in dat jaar een aantal keren extra naar het stadhuis geweest, o.a. om de ongeboren vrucht te erkennen en het ouderlijk gezag te regelen. Met trouwen was dat niet nodig geweest, maar we hadden het graag over voor ons goede gevoel. Het huwelijk werd enkele jaren later toch opengesteld voor homostellen en het geregistreerd partnerschap kon worden omgezet. Het is zelfs nog in opspraak geweest als tussenstap in een flitsscheiding. Maar wij zijn nog steeds partners, hoewel ik Remco vaak mijn man noem, het is anders zoveel uitleggen!
Het was trouwens wel een bijzondere dag. We hebben het besloten gedaan met een vriendenstel als getuigen die zelf ook tegelijkertijd gingen "partneren". Bij het ontbijt hadden we nog een fikse ruzie omdat we laat waren en ik toch wilde fietsen omdat we in de binnenstad natuurlijk de auto niet kwijt konden..... het waren vast de hormonen. We waren echt een kwartier te laat, en er bleek natuurlijk gewoon een plaats gereserveerd, want de meeste mensen komen met een groot gevolg en een bijzondere auto! We hebben maar hard om gelachen om mijn koppigheid. Gelukkig hoefde ik geen eeuwige trouw te beloven, of ringen te wisselen. Maar ik heb wel uit volle overtuiging ja gezegd tegen het elkaar tot steun zijn en een gezamenlijke huishouding voeren. Ik ben gewoon niet zo van de romantische vergezichten.
Tja, dit jaar waren we beiden op de dag zelf weer vergeten dat het zover was. 's Morgens ben ik het huis uitgesneld naar een pittige klus. En toen ik 's avonds thuis kwam ging het bij mij pas dagen toen ik het felicitatiekaartje zag van mijn schoonouders, zij hadden er wel aan gedacht......... Maar goed, we hebben het in het weekend goed ingehaald en zijn we weer klaar voor het komende jaar.
Abonneren op:
Posts (Atom)